Ή ΣΤΡΑΒΟΣ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΓΙΑΛΟΣ  Ή  ΖΟΥΜΕ  ΣΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ 



  Ποιος είδε κράτος λιγοστό   Να τρέφει όλους τους αργούς   Να΄χει κλητήρες για φρουρά 

  σ’ όλη τη γη μοναδικό        να ΄χει επτά πρωθυπουργούς     και να σε κλέβουν φανερά

  εκατό να εξοδεύει              ταμείο δίχως χρήματα                 κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

  και πενήντα να μαζεύει ;    και δόξης τόσα μνήματα ;            τον κλέφτη να γυρεύουνε ;

                                                Δυστυχία σου, Ελλάς

                                                με τα τέκνα που γεννάς !

      

                                                Ω Ελλάς, ηρώων χώρα,

                                                τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα.

   Αυτά έλεγε στις αρχές του περασμένου αιώνα σ’ ένα ποίημά του ο Γεώργιος Σουρής (1853 – 1919) και πόσο δίκαιο είχε. Παρ’ όλου ότι πέρασαν από τότε εκατό χρόνια, η κατάσταση στην Ελλάδα δεν έχει αλλάξει σε τίποτα. Φαίνεται πως εμείς οι νεοέλληνες κρατάμε τις παραδόσεις μας. Οι διαχρονικές μας λοιπόν παραδόσεις μας έφεραν εδώ που έχουμε φτάσει σήμερα. Τα πρωτοφανή που έγιναν και γίνονται στην Ελλάδα, αγγίζουν  τα όρια της παραφροσύνης, αλλά εμείς πάντα πιστοί στο ίδιο μοτίβο.       

Καναπές, καφενές και δε βαριέσαι αδερφέεεε ! όπως έλεγε ο Κώστας Χατζής σ’ ένα του τραγούδι.

   Συνωστισμός παραλογισμών στην Ελλαδάρα μας κι εμείς όλοι αποχαυνωμένοι θεατές, σαν σε παράσταση τσίρκο. Ελλάς οι χώρα των θαυμάτων και των παραδοξοτήτων. Έχουμε καταπλήξει όλον τον κόσμο με τα όσα μοναδικά συμβαίνουν εδώ, που και οι ίδιοι δυσκολευόμαστε να τα πιστέψουμε!

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο θύτης, αλλά το θύμα !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο παραβάτης, αλλά ο νομοταγής !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο κλέφτης, αλλά αυτός που τον κλέβουν !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο χορτάτος, αλλά ο πεινασμένος !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο έξυπνος, αλλά ο βλάκας !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο κερδισμένος, αλλά ο χαμένος !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο απειλών, αλλά ο απειλούμενος !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο βιαστής, αλλά αυτή που βιάστηκε !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο τρομοκράτης, αλλά ο τρομοκρατούμενος !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο επώνυμος και ισχυρός, αλλά ο ανώνυμος και αδύναμος !

Στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ ο πολιτικός, αλλά ο πολίτης !!!

   Στο τσίρκο μας, εεε…..στην Ελλάδα μας ήθελα να πω, γίνονται πολλά και διάφορα άκρως εντυπωσιακά που μας αφορούν όλους ανεξαιρέτως, αλλά έχοντας οικειοθελώς υποστεί έναν ιδιόμορφο μιθριδατισμό, παραμένουμε απαθείς, νωχελικοί και ράθυμοι. Τι να πρωτοσκευθεί και τι να πρωτοδεί κάποιος. Όλα είναι κακώς καμωμένα. Η δομή του πολιτικού μας συστήματος ; Οι εξαναγκασμένες πολιτικές αποφάσεις ;  Η συντηρητική γραφειοκρατία ; Η άκρατη κομματοκρατία ;  Η ελληνική πολιτική οικογενειοκρατία ;  Η φεουδαρχική και ολιγαρχική διοίκηση ; Τα ομαδοποιημένα ιδιωτικά συμφέροντα ; Η γκλαμουρία  των νεόπλουτων νεοελλήνων ; Εδώ είναι που λέμε να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Το απόλυτο μπάχαλο που με βεβαιότητα το λέω, κάποιους τους  βολεύει αφάνταστα.

   Νομίζω ότι όσο όλοι οι έλληνες πολίτες μένουμε αδιάφοροι στα τεκταινόμενα, τόσο η ιδιοτελής  και αχόρταγη ιθύνουσα τάξη αποθρασύνεται αυξάνοντας την ακόρεστη βουλιμία της για όλο και περισσότερες εις βάρος του λαού αποφάσεις. Ας μην τους αφήσουμε να μας κλέψουν ότι μας ανήκει, ας μην τους αφήσουμε να μας αλλοιώσουν την ζωή μας, ας μην τους αφήσουμε να μας ξεθωριάσουν τα όνειρά μας, ας μην τους αφήσουμε να μας περιορίσουν τον αέρα που αναπνέουμε, ας μην τους αφήσουμε να μας μειώσουν την ελευθερία μας, ας μην τους αφήσουμε να μας παραχαράξουν το δικό μας δρόμο που με αγώνες εμείς χαράξαμε. Έτσι μόνο θα σηκωθούμε λίγο ψιλότερα ! Λίγο ψιλότερα ! όπως αναφέρει σε ένα του ποίημα ο Γιώργος Σεφέρης (1900 – 1971).        

Οι  έλληνες  πολιτικοί.   

   Την πρωτοκαθεδρία στον τραγικό θίασο της ελληνικής σκηνής, την έχουν οπωσδήποτε οι έλληνες πολιτικοί οι οποίοι είναι ένα μοναδικό ανθρώπινο είδος που ενδημεί μόνον στην Ελλάδα. Οι ίδιοι πιστεύουν ακράδαντα ότι όντως είναι κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το ξεχωριστό απ’ όλους τους υπόλοιπους. Βέβαια δεν έχουν και άδικο να πιστεύουν τοιουτοτρόπως, διότι αυτό πηγάζει από το πλήθος των  προνομίων που με έντεχνο τρόπο υφαρπάξανε από την πολιτεία και την σιωπηρή αποδοχή για αυτά τα προνόμια που έχουν από το σύνολο του απαίδευτου και ανώριμου ελληνικού λαού, ο οποίος διατηρεί μέσα του ένα σύνδρομο εθελοδουλίας. Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν, ανεξαρτήτως του πολιτικού κόμματος που ανήκουν, ότι εκπροσωπούν κατά απόλυτο τρόπο τους θεσμούς της δημοκρατίας και κατέχουν το αλάθητο στις αποφάσεις τους. Αν δε κάποιος αμφισβητήσει τις προθέσεις τους, θεωρείται ασεβής προς την δημοκρατία και κατακεραυνώνεται. Γι’ αυτούς η πολιτική είναι η διεύθυνση των δημοσίων υποθέσεων για ιδιωτικό όφελος. Έχουν ορίσει ότι καλά οργανωμένη πολιτεία είναι εκείνη, όπου οι λίγοι βάζουν τους πολλούς να δουλεύουν, τρέφονται απ’ αυτούς και τους κυβερνούν. 

   Το σύνταγμά και οι νόμοι λειτουργούν κατά το δοκούν. Αποδέχονται κάτι που τους εξυπηρετεί και δεν αποδέχονται κάτι που είναι αντίθετο των συμφερόντων τους. Ως άνθρωποι όμως έχουν και κάποιες μικρές ιδιομορφίες. Δεν δέχονται ουδεμία κριτική επί των πεπραγμένων τους. Δεν δέχονται ουδεμία συμβουλή, υπόδειξη, παρατήρηση, ερώτηση, ή ένδειξη σφάλματος επί των ενεργειών τους. Δεν δέχονται ουδεμία αμφισβήτηση ή διόρθωση επί των λεγομένων τους. Δεν δέχονται ουδεμία αμφιβολία επί των προθέσεών τους. Επί της γης όπου ζούμε και όλοι μας κάποτε μέσα θε να μπούμε,  το απόλυτο αλάθητο το επικαλείται μόνον ο Πάπας της Ρώμης και οι έλληνες πολιτικοί. Η μετριοφροσύνη τους πραγματικά είναι παραδειγματική και αξιοθαύμαστη, σπάει κόκαλα. Οι έλληνες πολιτικοί δεν λογοδοτούν σε κανέναν, δεν διώκονται, δεν στρατεύονται, δεν φορολογούνται, δεν ελέγχονται, δεν καταθέτουν κατά τον νόμο στα δικαστήρια, δεν πληρώνουν εισιτήρια σε όλα τα μεταφορικά μέσα και κάτι τελευταίο να μην το ξεχάσω, δεν είναι συμφεροντολόγοι και δεν δωροδοκούνται ποτέ.

    Ο tempora ! ο mores !  ( Ω καιροί ! ω ήθη ! ),  αναφώνησε απηυδισμένος με τα όσα γίνονταν γύρω του ο περίφημος ρήτορας Κικέρων στην αρχαία Ρώμη. Από τότε δεν έχουν αλλάξει στην πολιτική κονίστρα και πολλά πράγματα. Εγώ σήμερα θα δανεισθώ τους στοίχους του Κώστα Μουρσελά που τραγούδησε το 1970 ο Γιάννης Καλατζής  για να αναφωνήσω. Σε τι κόσμο μπαμπά μ’ έχεις φέρει να ζήσω, δεν μου κάνει μαμά πώς να τον συνηθίσω ;     

   Έμπλεος από αγανάκτηση για τα όσα γίνονται γύρο μου, θέλησα να περισώσω με όση δύναμη μου άφησαν ακόμη να έχω, την αξιοπρέπειά μου. Από στρατηγικής άποψης, όσο καλύτερα γνωρίζεις τον αντίπαλό σου, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να τον νικήσεις. Το περιβάλλον όπου ευδοκιμούν οι έλληνες πολιτικοί, περιβάλλεται από ένα αδιαφανές και αδιάρρηκτο κέλυφος, τελείως άβατο για τον αδαή λαό. Εκτός δε της όλης μυστικοπάθειας που με αριστοτεχνικό τρόπο έχουν δημιουργήσει γύρο από τον εαυτό τους, υπάρχει και μία δυσδιάκριτη μορφή επικοινωνίας προς εμάς τους αμύητους που μας προκαλεί αίσθηση μειονεξίας έναντι αυτών. Τι δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Έχουν δημιουργήσει τους δικούς τους ιδιόμορφους κώδικες συμπεριφοράς, έχουν τα δικά τους password, και το δικό τους clopyright. Έχοντας αυτά τα ερεθίσματα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, αισθάνθηκα την υποχρέωση ως ένα ασήμαντο μέλος της κοινωνίας μας, να ασχοληθώ με το εξαιρετικά περίεργο είδος, των ελλήνων πολιτικών, διότι έχουμε όλοι μας μία κοινή εφαπτομένη με αυτούς. Ήθελα να διαπιστώσω τι είναι μύθος και τι πραγματικότητα στις εξαναγκασμένες παράπλευρες σχέσεις μας. Για να το κατορθώσω αυτό απαραίτητο έκρινα ότι θα έπρεπε να έχω, έστω σε μικρογραφία, το θάρρος του Λεωνίδα, την ραδιουργία του Οδυσσέα, και ένα απύθμενο θράσος χιλίων καρδιναλίων. Σας περιγράφω λοιπόν  με παρρησία τα όσα μπόρεσα με δυσκολία να εκμαιεύσω, χωρίς καμία παραμορφωτική παρέμβαση, διότι τα ίδια τα γεγονότα θα την αυτοαναιρούσαν, τι επικρατεί στην καθ’ όλα αυτόνομη περιοχή  των ελλήνων πολιτικών ανδρών, οι οποίοι αυτοπρόσκλητοι θέλουν σώνει και καλά να μας σώσουν από υποτιθέμενους κινδύνους.

   Οι έλληνες πολιτικοί, αυτοί οι άριστοι των αρίστων, πριν γευτούν τους ευώδεις και συνάμα γλυκύτατους καρπούς της εξουσίας, είναι καθ’ όλα φυσιολογικοί άνθρωποι όπως όλοι εμείς, με φυσιολογικές αντιδράσεις και κανονική συμπεριφορά. Κανέναν δεν προϊδεάζει το τι πρόκειται να συμβεί κατά την εξέλιξη των γεγονότων. Όταν όμως προσεταιριστούν την εξουσία με τους υπέροχους εύγευστούς καρπούς της, τότε αυθωρεί  και παραχρήμα χάνουν ως δια μαγείας τον παλιό τους  εαυτό. Γίνονται άλλοι άνθρωποι, αγνώριστοι, απλησίαστοι. Παθαίνουν όχι μόνον ότι έπαθε ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του στο νησί των Λωτοφάγων, αλλά η κατάστασή τους έτι περαιτέρω επιδεινώνεται. Χάνουν εντελώς την μνήμη τους, χάνουν εντελώς την  ακοή τους. Η όρασή τους παρουσιάζει θεαματική αλλοίωση με άμεση συνέπεια οι δυστυχείς να βλέπουν άκρως παραμορφωτικά και μονοχρωματικά, όπως μπλε, πράσινα, κόκκινα, κάθε τι που παρουσιάζεται μπροστά τους. Τραγική η κατάστασή τους. Είναι δηλαδή να τους λυπάσαι. Έτσι λοιπόν η κάθε ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να προστρέξει με φιλεύσπλαχνες διαθέσεις σε κάθε αναξιοπαθούντα πολιτικό και να του συμπαρασταθεί με τον προσήκοντα τρόπο, τόσο ηθικά αλλά το κυριότερο είναι να τον βοηθήσει υλικά, όσο περισσότερο γίνεται, για να συνέλθει το γρηγορότερο δυνατόν. Στο κάτω κάτω για το πάπλωμα γίνεται ο καυγάς. Δεν θα πρέπει ουδόλως να μας διαφεύγει ότι στον εξοντωτικό αγώνα δρόμου για την πολυπόθητη κατάκτηση της εξουσίας η οικονομική αιμορραγία έχει τεράστιες διαστάσεις, με συνέπεια την πλήρη οικονομική καταρράκωση όλων των συμμετασχόντων. Για το λόγο αυτό έρχεται ασθμαίνουσα η πολιτεία σαν φιλόστοργος μητέρα να φροντίσει και να ανταμείψει με τον πλέον πλουσιοπάροχο τρόπο, κάθε άξιο πολιτικό της τέκνο. Τι να κάνουμε ήταν κι’ αυτό να μας συμβεί, η πολιτεία μας να βγει τεκνατζού. Τοιουτοτρόπως επέρχεται μία συναισθηματική εξομάλυνση μεταξύ πολιτείας και πολιτικών ούτως ώστε να αφοσιωθεί απερίσπαστος εις τα εφ’ ω ετάχθη ο καθένας απ’ αυτούς.

   Ο έλληνας πολιτικός ποτέ δεν φείδεται κόπων και θυσιών για το καλό του έθνους και των πολιτών. Προκειμένου δε να φανεί αντάξιος στην σωρεία των υποχρεώσεων που επωμίζεται, εγκαταλείπει την εργασία του, αν είχε ή αν ήταν αργόσχολος αυτό δεν έχει καμία σημασία. Εγκαταλείπει την οικογένειά του, διότι μόλις κάποιος γίνει βουλευτής, πολύ δε περισσότερο υπουργός, χωρίζει την γυναίκα του για κάποια πολύ μικρότερή του και ωραιότατη στην εμφάνιση, ώστε να έχει μία χολλυγουντιανών προδιαγραφών δημόσια εικόνα. Εγκαταλείπει τα προσφιλή του πρόσωπα, διότι κρίνεται απαραίτητη η αλλαγή στο προσωπικό του image και δικαίως, τι κοινό μπορεί να έχει ένας πολιτικός κάποιου μεγάλου βεληνεκούς με τα μικροαστικά ανθρωπάρια της πρώην γειτονιάς του. Εγκαταλείπει την παλιά του κατοικία και την γεʽέτειρά του, διότι θα πρέπει να περιέρχεται μόνο σε σικ περιοχές όπου συχνάζει το ανφάν - γκατέ της υψηλής κοινωνίας, η δε κατοικία του να είναι μεζονέτα πεντακοσίων και άνω τετραγωνικών μέτρων, με πισίνα, barbeque, jacuzzi ή spa, ανάλογα. Όλοι μας λοιπόν βλέπουμε περιδεείς σε τι περιπέτειες μπαίνει ο κάθε πολιτικός που θέλει να διαχειρίζεται την εξουσία. Εμείς οι υπόλοιποι ας έχουμε υπόψη μας ένα από τα κεντρικά συνθήματα που είχε ακουστεί  τον Μάη του 1968 στο Παρίσι κατά την εξέγερση της ευρωπαϊκής νεολαίας. « Κάθε εξουσία διαφθείρει. Η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα ». Πόσο πολύ δίκαιο είχαν τότε οι νέοι, έβλεπαν μπροστά.

   Οι πραγματικά αξιοθαύμαστοι έλληνες πολιτικοί, προέρχονται εκ του λαού, εργάζονται ανιδιοτελώς, ενίοτε νυχθημερόν για το λαό, προσφέρουν τα πάντα στον λαό και όλες οι εξουσίες που ανά χείρας  έχουν συγκεντρώσει εκπορεύονται απ’ τον λαό. Ακόμη και εάν ο μη γένοιτο παρασπονδήσουν σε κάποια μικρή ή μεγάλη παρανομία, (αναλόγως των ιδιοτελών συμφερόντων τους), και τότε πάλι μόνον για το καλόν του λαού το κάνουν. Καθαρά και ξάστερα πράγματα.

Τους κατηγορούν ότι είναι ψεύτες. Οι αναίσχυντοι κατήγοροί τους κινούμενοι εις το σκότος, με ανομολόγητα συμφέροντα διαδίδουν ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ψεύτες. Ότι ψέματα λένε προεκλογικά, ψέματα λένε και μετεκλογικά. Ότι ψέματα πολλά έχουν πει κατά το παρελθόν, ψέματα λένε ξανά σήμερα, αλλά και αύριο ψέματα ξανά θα σου αραδιάσουν. Έλεος  ! Πλανώνται πλάνη οικτρά όσοι νομίζουν ότι έτσι είναι τα γεγονότα. Εδώ γενιές και γενιές έχουν μεγαλώσει με πολιτικές υποσχέσεις, πολιτικές εξαγγελίες, πολιτικά ψέματα γενικώς και κανένας ουδέποτε δεν έπαθε το παραμικρό. Λοιπόν τι θέλουν όλοι αυτοί οι ξενοκίνητοι συκοφάντες ; Θέλουν να αποκρύψουν την αλήθεια. Τα πολιτικά ψέματα και γενικά οι πολιτικές μπουρδολογίες, συγγνώμη διαγράψτε το  αυτό, εξαγγελίες είχα κατά νου, τις δίνουν οι πολιτικοί μας απευθυνόμενοι προς τους πολιτικούς τους αντιπάλους για να τους κατατροπώσουν και όχι προς τον λαό. Εκτός των άλλων έχει επικρατήσει και η άποψη ότι η αλήθεια είναι πικρή, η αλήθεια πονάει, η αλήθεια κόβει σαν ξυράφι και άλλα τέτοια και οι πολιτικοί μας δεν θα ήθελαν να μας πικράνουν , να μας απογοητεύσουν, να μας  κάνουν να λυπηθούμε. Προτιμούν λοιπόν τα ψεματάκια ή τις ψεματάρες για το δικό μας καλό. Απλά πράγματα. Άρα το πολιτικό ψέμα δεν είναι κάτι το προμελετημένο, αλλά είναι τρόπος καλής συμπεριφοράς των πολιτικών μας απέναντι στο λαό. Αν όμως συμβεί σε απειροελάχιστο ποσοστό κάποιοι εκ των πολιτικών να πουν άπαξ την αλήθεια, τότε φίδι μαύρο και κολοβό που τους έφαγε. Καθίστανται δακτυλοδεικτούμενοι ενώπιον των ευθυνών τους, θεωρούνται προδότες του  ελληνικού πολιτικού συστήματος και λίαν συντόμως αποχαιρετούν την εξουσία δια παντός. Αλλά και οι πώρωση του λαού είναι σε τέτοιο προχωρημένο στάδιο που  όποιος πολιτικός λέει την αλήθεια γίνεται πάραυτα λίαν αντιπαθής.

   Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας, θεωρεί και αποκαλεί ανερυθρίαστα τους έλληνες πολιτικούς κλέφτες. Γιατί τόσο συσσωρευμένη αδικία επί αυτών των ανυπεράσπιστων πολιτικών όντων, δεν το κατανοώ. Το αν είναι κλέφτες το αποδεικνύει περίτρανα ο τρόπος της διαβίωσής τους. Όλοι τι βγάζουν με τα απολύτως απαραίτητα. Μια γλαμουράτη  σπιταρόνα σε in συνοικία των νοτίων ή βορείων προαστίων της Αθήνας, μια λουξ επιπλωμένη γκαρσονιέρα στο κέντρο για τις ροζ ή άλλου χρώματος συναντήσεις, μια μικρή σουίτα σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών από τεσσάρων αστέρων και άνω, για τις πολιτικές τους συσκέψεις, μία αναπαλαιωμένη μονοκατοικία στην ιδιαίτερη πατρίδα τους ώστε να έχουν άρρηκτες και διαρκείς σχέσεις με την εκλογική τους περιφέρεια, μία εξοχική κατοικία σε βουνό για να μην πλήττουν το χειμώνα αλλά και να επιδεικνύουν τις ικανότητές τους  στα χειμερινά σπορ, μία εξοχική κατοικία σε νησί για VIPS (very important people), για να μπορούν να αναπαύονται τους θερινούς μήνες από τον κάματο του πολιτικού στίβου, ένα διαμερισματάκι στο Λονδίνο για να τακτοποιούν τα οικονομικά τους ζητήματα και ίσως άλλο ένα διαμερισματάκι στο Παρίσι για τα προσωπικά και οικογενειακά ψώνια. Τώρα αν υπάρχει και ένα διαμερισματάκι στην πέμπτη λεωφόρο της Νέας Υόρκης για τις σπουδές των παιδιών, είναι κάτι το αμελητέο. Βλέπεται εσείς οι κακόπιστοι μέχρι τώρα τίποτε το περιττό που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί; Δεν νομίζω. Όλα είναι όσα θα πρέπει για να έχει ένας άνθρωπος για να ζήσει. 

   Ο έλληνας πολιτικός θα πρέπει να είναι οικονομικά αρκετά εύρωστος. Χρειάζεται να έχει μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Να είναι ή να  γίνει πλούσιος. Πως ; Μα από τους πολιτικούς του φίλους. Θα πρέπει να γνωρίζει καλά να συναλλάσσεται. Τι θα σου δώσω, τι θα μου δώσεις. Νταλαβέρι να γίνεται. Θα πρέπει απαραιτήτως να γίνει ένας καλός business man, και να συμμετέχει σε όσα περισσότερα lobby μπορεί. Εξ άλλου υπάρχει και ο άγραφος χρυσός κανόνας της ελληνικής πολιτικής ζωής. Όσο πιο πλούσιος είναι ένας πολιτικός, τόσο μεγαλύτερο πολιτικό εκτόπισμα διαθέτει, το οποίο βεβαίως λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από τον αρχηγό του κόμματος που ανήκει. Τα πολλά χρήματα για τον έλληνα πολιτικό είναι απολύτως αναγκαία. Τα θέλει για την  οικειοποίηση ή την ευτελή απαλλοτρίωση σε οτιδήποτε εμπίπτει στην αντίληψή του, οποθενδήποτε προερχόμενο, που θα του χρειαστεί στην  διαρκεί πολιτική του ανέλιξη. Θα πρέπει να έχει την δυνατότητα να εξαγοράζει οτιδήποτε νομίζει ότι του είναι εμπόδιο στην πολιτική του καριέρα. Δηλαδή να μπορεί, με πολλά ή λίγα δεν έχει σημασία, να εξαγοράζει συνειδήσεις, ελπίδες, προσδοκίες, δικαιώματα, αντιρρήσεις, επιφυλάξεις, αντιστάσεις, φιλίες, κ.ο.κ. Είναι όμως και το άλλο. Πρέπει εκτός από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, γυναίκα και  παιδιά, να τακτοποιήσει όσο καλύτερα γίνεται ένα σωρό ακόμη άτομα. Γονείς, πεθερικά, συμπεθεριά, θείους, θείες, αδέρφια, ξαδέρφια, πρώτα, δεύτερα, τρίτα, τέταρτα, ανίψια, κάποιες ευειδείς  ανιψιές, μαιτρέσες, μπατζανάκηδες, νύφες, κουνιάδους, κουνιάδες, κουμπάρους, ιδιαίτερα τις κουμπάρες, βαφτιστήρια, ψυχοκόρες, βοηθούς, συνεργάτες, πολιτικούς φίλους και όποιον άλλον τέλος πάντων νομίζει ότι του έχει συμπαρασταθεί στο πολυσήμαντο πολιτικό του έργο.                              

   Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Η Ελλάδα από τις τρεις πλευρές της έχει θάλασσα και εκατοντάδες νησιά μικρά και μεγάλα τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο πέλαγος. Πως όμως οι πολιτικοί μας θα κάνουν σ’ αυτά είτε τις αναγκαίες επισκέψεις τους, είτε να πάρουν τα θαλασσινά τους  μπάνια και να πέσουν και καμιά πεντακοσαριά φωτογραφίες στα διάφορα κοσμικά στέκια με τους celebrities ; Με το πλοίο της γραμμής ; Θα ήταν trés trés banal. Χρειάζεται ένα σκάφος, μια θαλαμηγός. Έτσι θέλοντας και μη όλοι οι έλληνες πολιτικοί έγιναν σκαφάτοι. Σε κάποια όμως πράγματα απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί. Πόσο μεγάλο θα είναι το σκάφος, με ποιο άλλο θα μπορούσε να συγκριθεί, τι όνομα θα φέρει, της γυναίκας, της πεθεράς, της κουμπάρας, της φιλενάδας, τρέχα γύρευε. Και είναι κι άλλα, τι αυτονομία έχει στη θάλασσα, πόσες καμπίνες έχει, αν έχει σάουνα, αν διαθέτει αίθουσα μπιλιάρδου, και  δεν συμμαζεύεται. Τώρα πως ο έλληνας πολιτικός από την ορεινή Αρκαδία, που πρώτη φορά είδε θάλασσα στη ζωή του όταν κατέβηκε στο Λεωνίδι για να βγάλει το γυμνάσιο, να κάνει τις επιλογές του, είναι δύσκολο κάποιος να δώσει μια λογική εξήγηση. Η Ελλάδα όμως δεν έχει μόνο θάλασσα, έχει και βουνά και λαγκάδια και πεδιάδες και όλα αυτά για να τα διατρέξει κάποιος ιδίως εάν είναι πολιτικός πρέπει να έχει μερικά αυτοκίνητα περιωπής. Μία λιμουζίνα εξάμετρη τεσσάρων χιλιάδων κυβικών, για να γίνεται αισθητή η παρουσία του όπου πάει κι όπου σταθεί, ένα ευέλικτο sport για να περνά απαρατήρητος όταν έχει μέσα το πρόσωπο, ένα cabriole για τις καλοκαιρινές του εξόδους και ένα δίλιτρο jeep για τις ορεινές του εξορμήσεις στα  χιονοδρομικά κέντρα. Επίσης χρειάζεται ένα αναλόγου εμφανίσεως και κυβικών αυτοκίνητο για την σύζυγο, ένα, δύο για τα παιδιά, ένα για τον ιδιαίτερό του, ένα μικρό για την οικιακή βοηθό  για να κάνει τα ψώνια του σπιτιού και ένα ιδιαίτερα κομψό και γρήγορο για τη δικιά του.  Τώρα πως εξάγεται η συκοφαντία ότι οι έλληνες πολιτικοί είναι κλέφτες, σας αφήνω να βγάλετε μόνοι σας το συμπέρασμα.  

   Έχει παρατηρηθεί ότι με την ανάληψη της εξουσίας σε όλους τους έλληνες πολιτικούς, η μνήμη τους αρχίζει να παρουσιάζει ημιτονοειδείς διακυμάνσεις. Τι μια θυμούνται τα πάντα και την άλλη δεν θυμούνται τίποτα. Αλλά κατά ένα μυστήριο τρόπο όταν έχει αναλαμπές η μνήμη τους, θυμούνται μόνο εκείνα που τους συμφέρουν και ξεχνούν ως δια μαγείας ότι δεν τους συμφέρει. Θυμούνται πάντα την συνταγματική νομιμότητα και τους θεσμούς, που κάποτε οι ίδιοι είχαν θεσπίσει για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, έτσι ώστε να διαφυλάσσονται εσαεί τα προνόμιά τους. Όταν όμως ο λαός διαμαρτύρεται για τις εξοντωτικές περικοπές των αποδοχών του, αυτοί του απαντούν ότι χρειάζονται θυσίες από το λαό για την σωτηρία του έθνους ξεχνώντας όλες τις παχυλές αλλά παραπλανητικές προεκλογικές τους υποσχέσεις. Με την επιλεκτική τους μνήμη, αναμασούν  ως μηρυκαστικά ζώα, (μακριά από μένα η παρομοίωση των μηρυκαστικών  ζώων με τους έλληνες πολιτικούς),  τις ίδιες ακριβώς υποσχέσεις που δίδουν σε κάθε προεκλογική περίοδο, χωρίς φυσικά ποτέ να τις πραγματοποιούν. Ειδικά δε κατά την προεκλογική περίοδο, γίνονται χαλί να τους πατήσεις. Τότε σε θυμούνται όλοι. Με φιλοφρονητικά τηλεφωνήματα, με επαινετικές προσφωνήσεις, με εναγκαλισμούς και κεράσματα, με κάθε είδους εκδούλευση, ακόμα και με χρηματισμό για τους δύσκολους, προσπαθούν πάση θυσία για την επανεκλογή τους γιατί τα συμφέροντά τους είναι τεράστια. Ο έλληνας πολιτικός για να επιπλεύσει θα πρέπει να έχει οργανωμένο δικό του πολυπλόκαμο δίκτυο. Είναι και αυτό ένας λόγος  για τον οποίον απαιτούνται πολλά χρήματα. Συσκέψεις επί συσκέψεων διαδέχονται η μία την άλλη και οι επιτελείς του μετράνε τα κουκιά ένα, ένα. Η ψηφοθηρία επιτελείται με επικοινωνιακές μεθόδους επιστημονικού επιπέδου. Όλοι τους αναμοχλεύουν  τον κάθε συγγενικό ή κοινωνικό δεσμό του υποψηφίου που μπορεί να φέρει ψήφους. Στον υπέρ πάντων αγώνα επιστρατεύονται οι πάντες. Έκτος  από τους στενότερους συγγενείς, όποιον άλλον βάζει ο νους σου. Κουμπαριές που είναι δεκάδες, βαφτιστήρια που είναι εκατοντάδες, ανίψια από συμπεθέρους, από μπατζανάκηδες, από  κουνιάδους, τα πέμπτα ξαδέρφια της νύφης του αδερφού του, όλους τους παλιούς συμμαθητές, τους δασκάλους, τους καθηγητές, όλους τους συναδέρφους απ’ τον στρατό ή από την δουλειά, αν ο υποψήφιος πολιτικός είχε την ατυχία να εργαστεί κάποιο μικρό διάστημα πριν ασχοληθεί με τα  κοινά. Και ο κατάλογος του προσωπικού στρατού του πολιτικού, δεν έχει τελειωμό.       

   Όλοι αυτοί με την προσδοκία να γλείψουν στο απώτερο μέλλον κάποιο κόκαλο από τα αποφάγια του έλληνα πολιτικού, έχουν ιερόν καθήκον να καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες ώστε να  επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός της εκλογικής νίκης. Ο απλός ψηφοφόρος παραμένει εμβρόντητος και δεν μπορεί να πιστέψει τα όσα βλέπουν τα μάτια του. Πως γίνεται μετά την περίλαμπρη νίκη, ο περί ου ο λόγος πολιτικός, να εξαφανίζεται από προσώπου γης, να είναι τελείως άφαντος, εξαϋλωμένος και να επανεμφανίζεται με εκκωφαντικό τρόπο την επόμενη τετραετία για να ζητήσει μια απ’ τα ίδια, δηλαδή την επανεκλογή του. Όποιος κατάλαβε ….. κατάλαβε !

   Ο κάθε έλληνας πολιτικός θα πρέπει με πολύ μεγάλη σχολαστικότητα να προσέχει το πώς ντύνεται και το πώς ομιλεί. Το παρουσιαστικό και το λέγειν είναι το Α και το Ω για όλους τους εθνοπατέρες. Όλα τα συνολάκια  θα πρέπει να είναι επώνυμων οίκων και να τα επιλέγει ένας μετρ του είδους. Από το σώβρακο μέχρι την γραβάτα και από το πατούμενο  μέχρι το γυαλί θα πρέπει να παρελάσει ότι το high κυκλοφορεί ανά τας  Ευρώπας και τα πέριξ. Από ρουχισμό για να μην θεωρηθούν démodé, φοράνε Gucci, Armani, Prada, Dolse & Gabbana, Lacoste, Nautica, Versace, ενώ για γραβάτες, παπούτσια και τα άλλα σχετικά να είναι Pierre Cardin ή Guy Laroche. Όσο για τα γυαλιά ηλίου να είναι Carrera ή Ray Ban. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στα perfumes  για την προσέλκυση γυναικείου πληθυσμού. Έτσι τo Antonio Banderas  ή το Trussardi είναι ότι πρέπει για την περίσταση.   

   Η ευφράδεια λόγου είναι μέγα προτέρημα στον πολιτικό. Ο πολιτικός με ευθύτητα, με αμεσότητα και με αγέρωχο παρουσιαστικό θα πρέπει να συνομιλεί με τον λαό, να παρουσιάζει το πολυσχιδές έργο του και να δίνει με πειστικότητα απαντήσεις σε ότι  κι αν ερωτάτε, ασχέτως αν τον καταλαβαίνουν αυτοί που τον ακούν. Είναι θέμα prestige, γιατί στην πολιτική συνήθως λέγονται πράγματα χωρίς να γίνονται. Το ζήτημα είναι να απαντάς και όχι τι απαντάς. Το πώς θα δίνει απαντήσεις ο πολιτικός χωρίς την παραμικρή δέσμευση, είναι πόσο εύκολα μπορεί να εμπεδώσει την διαλεκτική μεθοδολογία της ελληνικής ξύλινης γλώσσας. Μιας γλώσσας cliché με επαμφοτερίζουσες τυποποιημένες έννοιες, χωρίς λογικό συμπέρασμα. Για παράδειγμα : Κυρίες και κύριοι, η σταθερή άνοδος στην ποιότητα και την ποσότητα των προσπαθειών μας, εγγυώνται την ευρύτερη δυνατή απήχηση ώστε να επεξεργαστούμε τις βάσεις μιας προοδευτικής μετεξέλιξης. Ή κάτι άλλο : Περιττεύει να υπογραμμίσω ότι η ιδεολογική καθαρότητα όταν συνδυάζεται με το ξεκίνημα μιας αποφασιστικής διαδικασίας ριζοσπαστικών αλλαγών, οδηγεί σε μια μεγάλη προσπάθεια για νέες τομές, νέες συνιστώσες, νέες ρηξικέλευθες δράσεις. Αν τώρα κάποιος από τους έλληνες πολιτικούς μας φωτερές δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σ’ αυτή την  επίπονη διαδικασία, υπάρχει και εδώ λύση. Προσλαμβάνει έναν ή δύο έγκριτους δημοσιογράφους, τα λεγόμενα παπαγαλάκια, τους αμείβει όσο καλύτερα γίνεται και αυτοί τον αναπληρώνουν επάξια και απαντούν αντ’ αυτού σε κάθε ερώτηση που γίνεται επί παντός επιστητού. Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.                  

   Ο αρχαίος Αθηναίος φιλόσοφος Σωκράτης (470 - 399 π.Χ.), είχε διατυπώσει το εξής : « Εγγύτατο προς την παραφροσύνη λογαριάζεται πως είναι, το να μην έχει κάποιος αυτεπίγνωση και να πιστεύει ανεδαφικά πως γνωρίζει όσα δεν γνωρίζει ». Αλλά και ο Αυστριακός ψυχίατρος Σίγκμουντ  Φρόιντ (1856 – 1939 ), είχε διατυπώσει το εξής : « Αδυνατείς να συζητήσεις λογικά με ανθρώπους που κατέχονται από έμμονες ιδέες ». Ο κάθε σκεπτόμενος έλληνας αποκλείεται να μην έχει καταλάβει από τις εμπειρίες του, ότι όλοι οι έλληνες πολιτικοί και δεν έχουν αυτεπίγνωση και έχουν έμμονες ιδέες. Συμπέρασμα :

Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν ότι γνωρίζουν, όσα δεν γνωρίζουν.

Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν, όσα δεν μπορούν να κάνουν.

Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν ότι είναι ικανοί, ενώ είναι εντελώς ανίκανοι. 

Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν ότι είναι τολμηροί, ενώ είναι δειλοί.

Οι έλληνες πολιτικοί θέλουν να παρουσιάζονται ότι είναι ειλικρινείς, αλλά κανείς απ’ τους πολίτες δεν τους πιστεύει.         
                                                                         

Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν ότι μπορούν να εξαπατούν το λαό, αλλά τα ψέματα τέλος.

Οι έλληνες πολιτικοί νομίζουν ότι θα τους ανεχόμαστε κι άλλο, πλανώνται οικτρά.    

Η  κομματοκρατία  στην  Ελλάδα.    

   « L’ état c’ est moi ».  < Το κράτος είμαι εγώ >. Αυτό το ωραίο είπε ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΔ’ (1638 - 1715 ), ο επονομαζόμενος και  “Roi Soleil ”, ( Βασιλιάς Ήλιος ) στους αυλικούς του που μείνανε εμβρόντητοι. Από τότε, (17^ος  αιώνας) ενώ στη Γαλλία και γενικότερα στην Ευρώπη άλλαξαν ριζικά τα πράγματα, στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωσή μας από τον τουρκικό ζυγό το 1821 η κατάσταση όχι μόνον δεν άλλαξε αλλά για τον απλό λαό μάλλον χειροτέρεψε. Μετά την σύντομη χρηστή διοίκηση από τον  Ιωάννη Καποδίστρια ( 1776 - 1831), που δολοφονήθηκε από τους αντιδραστικούς κομματάρχες της Μάνης Μαυρομιχάληδες, οι ξένοι ευρωπαίοι φίλοι μας τοποτηρητές, που τόσο μας αγαπούσαν, ( αυτή η αγάπη διατηρείται μέχρι σήμερα ), φορτώσανε στην πλάτη μας τον ανώτατο άρχοντα, δηλαδή τον βασιλιά. Με την εγκαθίδρυση της βασιλείας στην Ελλάδα εμφανίστηκε και η διαβόητη ‘’ θεωρία του κηπουρού ’’ που ειπώθηκε από βασιλικά χείλη. Ότι δηλαδή ο βασιλιάς θα μπορούσε να διορίζει όποιον θέλει για πρωθυπουργό, ακόμα και τον κηπουρό του. Σήμερα εύκολα καταλαβαίνουμε γιατί στην Ελλάδα είχε αυτή την κατάληξη η ξενόφερτη βασιλεία. Από το 1833 μέχρι το 1974 εκτός μικρών διαλειμμάτων η βασιλεία στην Ελλάδα ζούσε και βασίλευε με όλες τις τιμές. Ο εκάστοτε βασιλιάς είχε τσιφλίκι του όλη την ελληνική επικράτεια και όλα τα αστικά κόμματα ήταν υποχείριά  του ή μάλλον υποπόδιά του. Η ελληνική βασιλευόμενη δημοκρατία, ( ωραίο ακούγεται εεε !) υπήρχε μόνον στα χαρτιά και τις σφραγίδες. Στην πραγματικότητα στην Ελλάδα υπήρχε ένα ολιγαρχικό καθεστώς ελεεινής μορφής, ενδεδυμένο με δημοκρατικό μανδύα  και οι φιλικά προσκείμενοι στον βασιλικό θεσμό κομματάρχες, ήταν  ουσιαστικά οι υπηρέτες του οι οποίοι έπαιζαν και το ρόλο του διαμετακομιστή  των επιταγών του ανωτάτου άρχοντα προς τον λαό. Η κομματοκρατία  υπηρετούσε το βασιλιά και αυτός της παρείχε την υψηλή του προστασία για την μακροημέρευση της εξουσίας του.       

   Πριν την δικτατορία του συνταγματάρχη  Γ. Παπαδόπουλου ( 1919 - 1999 )το 1967, ένα κόμμα για να έχει στον ήλιο μοίρα και να μπορέσει κάποτε να γίνει κυβέρνηση, θα έπρεπε να δηλώσει εμπράκτως πλήρη υποταγή σε όλα τα βασιλικά κελεύσματα. Η θεωρία του κηπουρού σε μοντέρνα εκδοχή εφαρμόστηκε όταν ο βασιλιάς Παύλος ( 1901 - 1964 )  το 1955 διόρισε πρωθυπουργό τον υπουργό Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή, όταν πέθανε ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος  Παπάγος  (1883 - 1955 ). Δεύτερη φορά συνέβη το πολιτικά θερμό καλοκαίρι του 1965 με την αποστασία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ( 1918 -  ) από το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Ο  τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος ( 1940 -  ) διόριζε πρωθυπουργούς κατά βούληση μέχρι να εξασφαλιστεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Σε όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα υπήρχε στρατιωτική πειθαρχεία, με ιεραρχική διάρθρωση απόλυτα σεβαστή από όλους τους ιεραρχούμενους. Ο αρχηγός ήταν ο απόλυτος άρχοντας στο κόμμα του, το θεωρούσε ιδιοκτησία του και ο ίδιος χάραζε την πολιτική που θα ακολουθούσε πάντοτε φυσικά σε αγαστή συνεργασία με το παλάτι. Οι πολυπληθείς επιτελείς του κόμματος φρόντιζαν να εισακούονται οι προσταγές του αρχηγού στους παρακάτω και οι εκατοντάδες παρατρεχάμενοι κολαούζοι έσπευδαν να τις εφαρμόσουν με θρησκευτική ευλάβεια.                   

    Οι κομματικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα ήταν προσωποπαγείς. Ο αρχηγός του κόμματος ήταν ένα αυθύπαρκτο ον. Για το λαό ήταν ο πεφωτισμένος ηγέτης, ήταν ο χαρισματικός ηγέτης που με την αδιαμφισβήτητη σοφία του, όλες τις αποφάσεις που έπαιρνε θα ικανοποιούσαν πλήρως το λαϊκό αίσθημα. Το περιβάλλον του μάλιστα φρόντιζε να τον έχει σε απόσταση από τις λαϊκές μάζες για να διατηρείται μια εξιδανικευμένη και άφθαρτη από το χρόνο εικόνα του. Ο αρχηγός δεν είχε ελαττώματα, δεν είχε αδυναμίες, δεν είχε μειονεκτήματα. Έτσι λοιπόν η βασιλευόμενη ελληνική δημοκρατία από την μήτρα της ήταν αιτία πολλών δεινών για το λαό, ο οποίος όπως ήταν περιχαρακωμένος από τους κομματικούς στρατούς, δεν είχε καθόλου περιθώρια αντίδρασης, που αν και όποτε εκδηλωνόταν καταπνίγονταν εν τη γενέσει τους. Ο ανώτατος άρχοντας δηλαδή ο βασιλιάς, συνεπικουρούμενος από τον αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος, δηλαδή τον πρωθυπουργό, με άοκνες προσπάθειες εργάζονταν, ( sic ), για το μεγαλείο της Ελλάδος και την ευημερία του ελληνικού λαού.

     Με την μεταπολίτευση τα πράγματα άλλαξαν όχι όμως υπέρ του λαού. Η βασιλεία εξοστρακίστηκε και περιχαρείς οι έλληνες άρχισαν να πιστεύουν πως θα γεύονταν τις απολαύσεις της προεδρευόμενης δημοκρατίας. Νέο φρούτο που όμως δεν γνώριζε ο λαός πως τρώγεται και προθυμοποιήθηκαν να τον βοηθήσουν οι ντόπιοι ολιγάρχες, οι οποίοι χάνοντας τα ερείσματα που είχαν στο παλάτι, σφετερίστηκαν αμέσως τα πολιτικά κόμματα. Δεν είχαν καιρό για χάσιμο. Η ελληνική καθεστηκυία τάξη σε συμπόρευση με τους σφουγγοκωλάριους  έλληνες κομματάρχες, αφού έδωσαν κάποιες καχεκτικές αρμοδιότητες  στον πρόεδρο της δημοκρατίας, δημιούργησαν έναν υπερπρωθυπουργό. Η τυχάρπαστη καμματοκρατία φτάνει στον κολοφώνα της δόξας της και της αρπαχτής.             

   Ο έλληνας πρωθυπουργός μπορεί πλέον με κομπορρημοσύνη να αναφωνήσει, επισκιάζοντας τον Λουδοβίκο ΙΔ, « Το Κράτος είμαι εγώ ». Και εγένετο !! Το κόμμα συνταυτίστηκε με το κράτος και το κράτος έγινε κομματικό. Ότι ανήκε εις το κράτος, ανήκε και στο κυβερνών κόμμα. Η εξουσία του κράτους μεταβιβάστηκε στα αδηφάγα κομματικά επιτελεία. Οι ανώτεροι υπάλληλοι του κράτους έγιναν εθελουσίως οι κομισάριοι του  εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούσαν τους κομματικούς στρατούς των πολιτικών κομμάτων. Όσοι δεν εμφορούνταν από τις δογματικές απόψεις του κυβερνώντος κόμματος και όσοι δεν συμμορφώνονταν προς τις υποδείξεις των καθοδηγητών των κομμάτων, έμπαιναν σε μεγάλες περιπέτειες, τόσο ατομικές όσο και οικογενειακές. Επεκράτησε η άποψη των κομματόσκυλων που περιφρουρούσαν τον  δύσμοιρο λαό, όπως τα τσοπανόσκυλα που περιφρουρούν το κοπάδι, πως αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εχθρός μας. Δεν υπήρχαν περιθώρια για τους ουδέτερους. Ο καθένας θα έπρεπε να έχει την κομματική του ταυτότητα. Υπήρχε ο μεγάλος αδερφός που τα έβλεπε όλα. Ο άκρατος κομματισμός εισχώρησε πολυεπίπεδα και με διαφορετικές κατά περίπτωση εκφάνσεις σε όλες τις δομές της ελληνικής κοινωνίας, η οποία καθημερινά ολίσθαινε σε νοοτροπίες ολοκληρωτικής μορφής. Ο κάθε πολίτης σε κάθε του επαφή με το κομματοκρατούμενο κράτος για να μπορέσει να διεκπεραιώσει και την πλέον απλή υπόθεση, θα έπρεπε να επιδείξει την κομματική του ταυτότητα ή να μιλήσει γι’ αυτόν κάποιο κομματικό στέλεχος. Τότε όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Ο κομματικός μηχανισμός πάντοτε σε εντατική λειτουργία φρόντιζε με πατρική στοργή και παντοιοτρόπως όλα τα κομματικά μέλη, αλλά και όλους τους συνοδοιπόρους ώστε να μην δυσαρεστηθεί κάποιος, διότι το αντίπαλο πολιτικό κόμμα καραδοκεί για οιαδήποτε μεταγραφή προβάτου, συγνώμη μέλους εννοώ.

   Η Ελλάδα της κομματοκρατίας έβαψε και τους πολίτες της. Βεβαίως ! Είχαμε πολίτες πράσινους, μπλε, κόκκινους, κοκκινογαλάζιους, πορτοκαλί και ότι άλλο βάζει ο νους σου. Παρόμοιους χρωματισμούς είχαμε στα καφενεία, στις ταβέρνες, στα κομματικά παραμάγαζα, σε σπίτια, σε συνοικίες, σε χωριά, ακόμα και σε πόλεις. Βάφτηκε όλη η Ελλάδα έγινε σαν film Technicolor. Για όλα αυτά ο κύριος πρωθυπουργός καμάρωνε και η ελληνική ολιγαρχία έτριβε τα χέρια της από χαρά γιατί είχε μοιράσει τον ελληνικό λαό σε εχθρικά φέουδα και μπορούσε έτσι να τον ελέγξει καλύτερα.

   Η νοσηρή νοοτροπία της κομματοκρατίας που έχει γίνει ένα κακοφορμισμένο απόστημα στο σώμα της ελληνικής πολιτείας, εξυπηρετεί πρωτίστως μόνο τα στενά και άδηλα συμφέροντα του αρχηγού του κάθε πολιτικού κόμματος. Αυτός ως εντεταλμένο εκτελεστικό όργανο της ολιγαρχίας που λυμαίνεται τον τόπο, συμπεριφέρεται ως διοικητής στρατιωτικού τμήματος για να επιβάλει ό,τι τον έχουν υπαγορεύσει προσαρμοσμένος στη ρήση, « Αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω ». Έτσι διοικεί το κόμμα του απολυταρχικά. Η εξουσία του είναι απεριόριστη. Η αμφισβήτησή του  θεωρείται ιεροσυλία. Η κριτική επί των αποφάσεών του είναι αδιανόητη. Δεν επιτρέπει τίποτε που να αλλοιώνει την στέρεα δομή της κυριαρχίας του. Την  κοινοβουλευτική δημοκρατία  που αναφέρει το ελληνικό σύνταγμα ως πολίτευμα της Ελλάδος, την έχει υποκαταστήσει μια κοινοβουλευτική κομματοκρατούμενη  δημοκρατία η οποία λεηλατεί κατά βούληση κάθε δημοκρατικό θεσμό και κάθε ελευθερία του ελληνικού λαού. Το παρανοϊκό της υπόθεσης είναι ότι ενώ η κομματοκρατία  μας έφερε σε αυτή τη  θλιβερή πραγματικότητα που σε όλους μας είναι αντιληπτή, εμείς συνεχίζουμε με τις πράξεις μας, ( εκλογές ), να υποστηρίζουμε την συνέχιση αυτής της απαράδεκτης κατάστασης.   

Η  οικογενειοκρατία στην  Ελλάδα

   Πες μου από πού κρατάει η σκούφια σου για να σου πω τι προκοπή θα κάνεις στη ζωή σου. Αυτό δεν το διαλαλεί ούτε κάποιος μάντης ούτε κάποια χαρτορίχτρα ή καφετζού. Το λέει και το πιστεύει ο κάθε μη προνομιούχος έλληνας, ο καθένας που δεν είναι από τζάκι. Το άκρως περίεργο και μοναδικό στην Ελλάδα είναι ότι εκτός από το κληρονομικό δικαίωμα της περιουσίας που έχει ένας ιδιώτης να την καρπώνεται από τον προπάτορά του, μπορεί να κληρονομεί ελέω οικογενείας και οιαδήποτε πολιτικά αξιώματα. Γιατί τι παραπάνω έχουν οι βασιλιάδες και κληρονομούν τους τίτλους των ; Στην χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, στην Ελλάδα, αυτά τα κληρονομικά δικαιώματα τα έχουν απαιτητά και όλοι οι πολιτικοί. Πάει σόι το βασίλειο ακόμα και σε καιρούς δημοκρατίας. Δήμαρχος ο παππούς, δήμαρχος ο υιός, δήμαρχος και ο εγγονός. Βουλευτής ο παππούς, βουλευτής ο υιός, βουλευτής και ο εγγονός. Υπουργός ο παππούς, υπουργός ο υιός, υπουργός και ο εγγονός, ακόμα και πρωθυπουργός.  Στην Ελλάδα έχουμε οικογένειες που για τέσσαρες ή πέντε γενεές εξειδικεύονται στην παραγωγή πολιτικών. Είναι λίαν επικερδές το επάγγελμα διότι ανήκει στα λεγόμενα κλειστά  επαγγέλματα που κανένας νόμος δεν τα επηρεάζει. Απρόσκοπτα λοιπόν συγκεκριμένες οικογένειες παράγουν βουλευτές, υπουργούς, πρωθυπουργούς, σε εργοστασιακό ρυθμό παραγωγής. Κουράζονται λίγο παραπάνω οι άνθρωποι αλλά όπως γνωρίζουμε, όλα τα καλά κόλποις κτώνται.          

   Σ’ ολόκληρο τον κόσμο, πολιτισμένο και μη, υπάρχουν οικογενειακές ιδιοκτησίες σε διαφόρων ειδών επιχειρηματικές δραστηριότητες, στην ενέργεια, την τεχνολογία, στην ναυτιλία, στον τουρισμό και ό,τι άλλο βάζει ο νους σου. Στην Ελλάδα τους έχουμε ξεπεράσει όλους με τις πρωτοτυπίες μας. Στην Ελλάδα υπάρχουν οικογενειακές ιδιοκτησίες και σε πολιτικά κόμματα. Μάλιστα !! Και οι περισσότεροι έλληνες καμαρώνουν γι’ αυτό. Είναι προπολεμικό το slogan Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια. Ο τελευταίος όμως όρος είναι ο σημαντικότερος. Όλα για το καλό του στενού μας οικογενειακού κύκλου. Όσο πιο μεγάλη είναι μια οικογένεια, τόσο πιο μεγάλο είναι και το κομμάτι από την πίτα της Ελλάδας που καταβροχθίζει. Και όσο τρως τόσο σου ανοίγει η όρεξη. Πολιτική, παραοικονομία, διαπλεκόμενα συμφέροντα, άνομες συναλλαγές, όλα αυτά γίνονται ένα τουρλού που τρώνε όλοι οι επιτήδειοι.       

   Η οικογενειοκρατία είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται διαρκώς αυξανόμενο εντός της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Η κατάσταση αυτή αναπαράγεται και διαιωνίζεται αυτόματα όταν συνδυαστούν οι δυνάμεις της οικονομικής και  της πολιτικής εξουσίας. Η δημιουργία αυτού του μορφώματος έχει αφομοιωθεί στην ελληνική κοινωνία και δεν προκαλεί έκπληξη. Αντίθετα μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που θεωρείται αυτονόητη ως φόρος τιμής ή υποχρέωση στον αποβιώσαντα πρόγονο μιας  προσωπικότητας, η επιλογή του απογόνου του ως το άτομο που θα καλύψει το κενό που προέκυψε. Φοβερό εε !! Οι οικογενειοκρατικοί μηχανισμοί φροντίζουν για όλα. Τώρα  αν όλα αυτά εφάπτονται με την πολιτική και κομματική διαφθορά, με τις ανήθικες ή παράνομες συναλλαγές, με μια ιδιότυπη μορφή ρατσισμού ή με την κατάφορη παραβίαση αξιοκρατικών και δημοκρατικών θεσμών, αυτά όλα είναι ψιλά γράμματα για κάποιους και περνάν απαρατήρητα.                                       

   Από την μεριά τους οι πολιτικοί εξανίστανται για το ζήτημα της οικογενειοκρατίας, το θεωρούν ως ανύπαρκτο και πως όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι μυθεύματα του κίτρινου τύπου. Η δήλωση κάποιου ημετέρου είναι χαρακτηριστική. « Δεν θεωρώ ότι πρέπει να απολογούμαι επειδή τυχαίνει να προέρχομαι από πολιτική οικογένεια. Άλλωστε όλοι κρίνονται από την πορεία που ακολουθούν ». Τους αδικούμε τους φουκαράδες. Ένα όμως είναι βέβαιο, ότι δεν υπάρχει εχέφρων έλληνας πολίτης που να υποστηρίζει ότι το νοσηρό αυτό φαινόμενο πρέπει να συνεχιστεί. Επίσης βέβαιο είναι ότι όλες αυτές οι οικογένειες των επιβητόρων της ελληνικής εξουσίας, προαλείφονται και καραδοκούν να κυβερνήσουν τον τόπο και τα επόμενα πενήντα χρόνια, αν κάποια δύναμη δεν διακόψει αυτή την παράταιρη πολιτικά διαδοχή. Η οικογενειοκρατία είναι το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα του βαριά άρρωστου πολιτικού μας συστήματος που οδηγεί στην τελμάτωση κάθε κοινωνικής προόδου. Τα ελληνικά οικογενειοκρατικά πολιτικά κόμματα είναι κατά βάση οικογενειακές επιχειρήσεις που εμπορεύονται ψευδαισθήσεις με σκοπό το εύκολο κέρδος.            

Οι  πολιτικές  αποφάσεις.

   Οι πολιτικές αποφάσεις που επιβάλλεται να παίρνουν οι έλληνες πολιτικοί, είναι γι’ αυτούς ένα ακανθώδες, επίπονο και περισπούδαστο ζήτημα. Άπτεται ευαίσθητων ισορροπιών μεταξύ ατομικών και κομματικών συμφερόντων, μεταξύ οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων, μεταξύ εώλων υποσχέσεων  και πραγματικότητας. Κάθε φορά που ο πολιτικός αναγκάζεται να λάβει μια πολιτική απόφαση, βρίσκεται σε συνειδησιακή σύγκρουση, αυτοαναιρείται. Χάνει την αυτοπεποίθησή του, κινδυνεύει η υγεία του, μέχρι γαστροανθεκτικά χάπια παίρνει για να μην πάθει έλκος στομάχου. Αναμοχλεύει όλη την  μακρόπνοη πολιτική του κατάρτιση. Προσπαθεί έφιδρος απεγνωσμένα να αυτοσυγκεντρωθεί περί του πρακτέου. Θέλει να φανεί αντάξιος των εξαιρετικών περιστάσεων που του έχουν προκύψει για να μπορεί να αυτοεπαινείται. Γνωρίζει εκ των προτέρων ότι είναι πραγματικά μια τραυματική εμπειρία γι’ αυτόν η κάθε πολιτική απόφαση που παίρνει. Αλλά πάνω απ’ όλα το ύψιστο καθήκον κάθε έντιμου πολιτικού. Τα πάντα προς την πατρίδα παραμερίζοντας οτιδήποτε άλλο.

   Μέχρι όμως ο έλληνας πολιτικός φτάσει στο σύγχρονο ναό της Δημοκρατίας, το ελληνικό κοινοβούλιο, για να επιτελέσει εις το ακέραιο το εθνικό του χρέος, αυτό της ψηφοφορίας, θα πρέπει προηγουμένως να περάσει από διάφορα στάδια εξαγνισμού ώστε ανεπηρέαστος και ανεμπόδιστος, ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον, να πράξει αυτό που του επιτάσσει η ελεύθερη συνείδησή του. Αφού εξοπλιστεί με θάρρος, αποφασιστικότητα, αφοβία και υπομονή, συγκαλεί έκτακτο οικογενειακό συμβούλιο που σκοπό έχει την ορθή διαφύλαξη και διατήρηση των ατομικών και οικογενειακών συμφερόντων, πάση θυσία. Στο συμβούλιο αυτό προεδρεύει η σύζυγός του γιατί αυτός έχει οριστεί ως αντιπρόεδρος και συμμετέχουν εκτελώντας χρέη  γενικού γραμματέα η πεθερά του, οικονομικού διαχειριστή η μάνα του, ειδικών συμβούλων τα παιδιά του και μέλη όλη οι οικογένεια. Εκεί γίνονται απείρου κάλους συζητήσεις που κάποιες αξίζει να μνημονευτούν.

-         Θα ψηφίσεις ναι γιατί έτσι θα έχεις την άμεση υποστήριξη του αρχηγού σε ότι του ζητήσεις κατόπιν. Του λέει επιτακτικά η πρόεδρος και σύζυγός του.

-         Μα αν ψηφίσει ναι, θίγονται σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα του κλάδου των εισαγωγέων και κατά συνέπεια και τα δικά μου. Αντιτείνει το μέλος του συμβουλίου και πεθερός του.

-         Θα πρέπει να ψηφίσει ναι γιατί θα εξισορροπηθούν τυχών οικονομικές απώλειες με την τοποθέτησή του στην επιτροπή εξοπλισμών όπως μας το διαβεβαίωσε ο υπουργός Αμύνης. Επεμβαίνει δυναμικά η οικονομική διαχειρίστρια και μάνα του.

-         Με το ναι του μπαμπά θα σιγουρέψω κι εγώ τις προμήθειες που θα λάβω απ’ την εταιρία που ανέλαβε την ανανέωση του στόλου των αστικών λεωφορείων. Μου το διαβεβαίωσε άλλωστε αυτό ο υπουργός Μεταφορών. Συμπληρώνει ο ειδικός σύμβουλος και υιός.

-         Το όχι είναι προτιμότερο διότι τα κέρδη θα είναι πρόσκαιρα και εκτός των άλλων θα κερδίσει και την εμπιστοσύνη του αντιπροέδρου που δεν αποκλείεται να είναι αυτός πρόεδρος σε λίγο διάστημα στο κόμμα. Επιμένει με σιγουριά η γενική γραμματέας και  πεθερά του.

-         Ψηφίζοντας ναι ικανοποιεί την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του και εξασφαλίζει την επανεκλογή του στις προσεχής εκλογές. Προτείνει το μέλος του συμβουλίου και κουνιάδος του.

-         Η ψήφος του θα έχει συμβολικό χαρακτήρα και κρίνεται απαραίτητο να γίνει ευρεία συνάντηση με τα τοπικά στελέχη του κόμματος. Αποφαίνεται το μέλος του συμβουλίου και μπατζανάκης του.                           

   Γεγονός πάντως είναι πως στο συμβούλιο αυτό δεν δόθηκε η ευκαιρία στον περί ου ο λόγος πολιτικό να αναπτύξει το συλλογισμό του για την ψήφο που θα κληθεί να δώσει. Μια άλλη φορά ίσως. Περιχαρείς πάντως για την μη λύση του ζητήματος για το οποίο έγινε το οικογενειακό συμβούλιο, προχωρά ακάθεκτος σε σύγκλειση ευρύτερου κομματικού συμβουλίου στο πολιτικό του γραφείο. Εδώ μαζεύονται όλοι οι αντιπρόσωποι της κομματικής του πελατείας. Μεγαλόσχημοι παράγοντες, οικονομικοί υποστηρικτές, συμβουλάτορες, κομματικοί παρατρεχάμενοι, εκπρόσωποι κοινωνικών ομάδων, συνδικαλιστές, πολιτευτές, πρόεδροι τοπικών συμβουλίων, μέλη επαγγελματικών οργανώσεων και όποιος  άλλος πικραμένος  έχει ελεύθερο χρόνο και συζητούν ώρες επί ωρών  για την στάση που θα πρέπει να κρατήσει κατά την ψηφοφορία ο πολιτικός μας. Το  ένδοξο καμάρι του τόπου μας. Ο καθένας που μιλάει, αφού πάρει το ανάλογο ύφος για να πείθει καλύτερα τους ακροατές του,  βλέπει τα πράγματα αποκλειστικά μέσα από την δική του οπτική γωνία και υπεραμύνεται των απόψεών του για τα ακραιφνώς δικά του συμφέροντα. Όσο πιο στομφώδη θα είναι τα φληναφήματα που θα εκτοξεύσει προς την ομήγυρη που τον παρακολουθεί, τόσο αισθάνεται ότι θα τύχει ευκολότερα της εύνοιας του πολιτικού. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των εγκάθετων των πολιτικών γραφείων είναι πως έχουν ακριβώς όλοι τους την ίδια συμπεριφορά. Οσφυοκάμτες, κόλακες, εθελόδουλοι, υποτελείς, σφουγγοκωλάριοι, δουλόφρονες και ότι άλλο χρειάζεται κάποιος για να δείξει μια αρρωστημένη υποταγή στο μεγάλο αφεντικό, τον πολιτικό. Γεγονός πάντως είναι πως όλους αυτούς ο πολιτικός τους βλέπει ως συμβιωτικά παράσιτα αναγκαία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Όσο για το πολιτικό συμβούλιο, ουδέποτε από  τέτοια παρά φύση συμβούλια βγήκε κάποτε μια απόφαση χρήσιμη τόσο για την πολιτική, όσο και για τον πολιτικό μας. Το βουβό πρόσωπο της όλης φιέστας ήταν πάλι ο πολιτικός μας ο οποίος δυστυχώς δεν άρθρωσε λέξη για το τι θα πράξει στο κοινοβούλιο.

   Αναλόγως της σοβαρότητας του νομοσχεδίου που θα φέρει στο κοινοβούλιο προς ψήφιση η κυβέρνηση, ίσως κριθεί αναγκαίο να γίνει και σύγκληση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος. Εδώ πλέον αναλαμβάνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός να ορίσει την γραμμή που θα πρέπει να τηρήσουν τα πρόβατα, ω ! παρασύρθηκα, οι βουλευτές. Προκαταρκτικά η προετοιμασία θα γίνει με επισημάνσεις, νουθεσίες, υποχρεώσεις, υποσχέσεις, επιδιώξεις, υπενθυμίσεις και τα τοιαύτα που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας οι σύμβουλοι και τα ανώτερα και ανώτατα στελέχη του κόμματος. Σε όσους είναι  δύστροποι δίνονται αφειδώς υποσχέσεις επί παντός επιστητού. Κατόπιν για την ολοκλήρωση της πλύσης εγκεφάλου των βουλευτών,  την σκυτάλη θα αναλάβουν τα επ’ αμοιβή παπαγαλάκια του κομματικού μηχανισμού, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, λόγιοι που όλοι τους θα τονίσουν την αναγκαιότητα συστράτευσης για την υπερψήφιση του νομοσχεδίου και την προς τα έξωθεν προβολής της άρρηκτης κοινοβουλευτικής ομάδας. Υπέρτατο μέλημα όλων είναι η εικόνα του πρωθυπουργού. Στο κάτω κάτω της γραφής αυτός είναι που κλείνει τις συμφωνίες με τους οικονομικούς ολιγάρχες του τόπου και μπορούν να γλείφουν κάποια κοκαλάκια και οι βουλευτές. Όσο για το λαό αυτός κοιτάζει από μακριά και ξερογλείφεται. Φροντίζουν οι πολιτικοί γι’ αυτόν.    

   Όταν όλα κρίνουν οι επιτελείς πως είναι έτοιμα, έρχεται και ο πρωθυπουργός με κάποια ίχνη δυσανεξίας και δυσφορίας να πει πέντε λόγια φανφαρονίστικης υφής για την περαιτέρω τόνωση του ηθικού των βουλευτών του, παρομοιάζοντας τις μεν γυναίκες ως αμαζόνες, τους δε άντρες ως τιτάνες που μάχονται ακατάπαυστα, επισημαίνοντας τον γιγάντιο αγώνα που δίνουν στις επάλξεις του κοινοβουλίου για την ηθική ανύψωση της ελληνικής κοινωνίας, την εξύψωση των ιδανικών της δημοκρατίας, την προκοπή του έθνους και τον σεβασμό της Ελλάδας από εχθρούς και φίλους. Δεν παραλείπει να τους τονίσει ότι στην ψηφοφορία που θα διεξαχθεί κρίνεται η τύχη της κυβέρνησης, του κόμματος αλλά και αυτών των ιδίων και πως τη συμμόρφωση όλων με ότι έχουν αποφασίσει τα όργανα του κόμματος την θεωρεί δεδομένη. 

   Έτσι και χειρότερα δουλεύει το ελληνικό πολιτικό σύστημα από την μεταπολίτευση το 1974 και μετά. Όλες οι πολιτικές αποφάσεις είναι ένα άθλιο προϊόν μιας άθλιας συναλλαγής μεταξύ της οικονομικής ολιγαρχίας του τόπου και της élite του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Οι βουλευτές είναι τα βουβά πρόσωπα της τραγωδίας που άγονται και φέρονται ως άβουλα όντα, ανήμποροι να αρθρώσουν έστω την γνώμη τους. Οι πολιτικές αποφάσεις που στηρίζουν αφορούν μόνον τα ποικιλώνυμα συμφέροντα της ολιγαρχίας του τόπου και όχι τα συμφέροντα του ελληνικού λαού που με την άδολη ψήφο του τους έστειλε εκπροσώπους του στη βουλή. Ο δημοκρατικός μανδύας του κοινοβουλίου απλώς σκεπάζει τις καθ’ υπαγόρευση πολιτικές αποφάσεις που όλες με διαφορετικές επικαλύψεις η κάθε μια, περιζώνουν την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ανεξαρτησία, την αυτόνομη βούληση και την οικονομική αυτοτέλεια του ελληνικού λαού. Ο ραγιαδισμός δεν ήταν ποτέ ίδιον γνώρισμα του έλληνα. Ο λαός πρέπει να πάρει ξανά την τύχη στα χέρια του και να εξοβελίσει όλους όσους σφετερίστηκαν  τις ελπίδες του.

Η  γραφειοκρατία στο κράτος.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,                Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους, 

των γραφειοκρατών η φάρα,                         τους Ευρωπαίους τους προφεσόρους,

στήνει με ζήλο περισσό,                                   που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,

στο σβέρκο του λαού χορό,                            αν δεν  γεμίζαν ολοένα την κοιλιά, 
  

στης ιστορίας τον χοντρό τον κινητή         υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,  

την έχω  βαρεθεί.                                            τους έχω βαρεθεί. 

                                      Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
                                              
                                               κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες, 

                                               κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,  

                                               με ιδεώδεις υποτακτικούς,

                                              που είναι στο μυαλό νωθροί, 

                                               μα υπακοή έχουν περισσή, 

                                              τους έχω βαρεθεί.  

                                                                             

   Αυτά έγραφε αγανακτισμένος για την γραφειοκρατική δομή της χώρας του, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο Wolf Biermann   ( 1936 -   ), σε ένα ποίημά του που  μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος ( 1947 -  ), το 1975. Δεν είχε και άδικο. Η γραφειοκρατία είναι το ισχυρότερο όπλο της κρατικής εξουσίας. Η γραφειοκρατία είναι η αποκρουστική εκδήλωση της ολοκληρωτικής νοοτροπίας που  εμπνέει την  κάθε κρατική εξουσία.  Η γραφειοκρατία είναι η Δαμόκλειος σπάθη που επικρέμεται στον κάθε αδύναμο πολίτη για να του υπενθυμίζει την παντοδυναμία της κρατικής εξουσίας. Η γραφειοκρατία είναι αυτή που έκανε εξουσιομανή τον κάθε δημόσιο υπαλληλάκο. Η γραφειοκρατία είναι αυτή που τροφοδότησε σε υπέρτατο βαθμό την ασυγκράτητη διαφθορά της κρατικής εξουσίας. Η γραφειοκρατία είναι αυτή που απέκρυβε τις αχαλίνωτες αυθαιρεσίες των εξουσιαστών, επί των εξουσιαζόμενων.  Η γραφειοκρατία είναι αυτή που συσκότιζε κάθε διαπλοκή, κάθε ανομία, κάθε συναλλαγή της κομματοκρατικής  εξουσίας με τους οικονομικούς παρόχους της.  

   Από την φύση της η δημοκρατία δημιουργήθηκε ως αναγκαιότητα για να καταπολεμηθεί και να νικηθεί η ολιγαρχία, η εξουσία των λίγων. Στην δημοκρατία αποφασίζει η ίδια η κοινωνία που έχει και την θεσμική αρμοδιότητα. Στην δημοκρατία δεν υπάρχει ιεραρχική εξουσιαστική δόμηση, όλοι είναι ίσοι και οι διοικούντες είναι απλώς εντολοδόχοι των αποφάσεων της κοινωνίας.   

   Η γραφειοκρατία είναι το όργανο του πολιτικού και κοινωνικού συντηρητισμού που επιδιώκει την διατήρηση και την επαύξηση της ολιγαρχικής εξουσίας έναντι της κοινωνίας. Με την γραφειοκρατία η εξουσία έχει την ευχέρεια να εκφράζεται μέσα από πολυδαίδαλους και πολύμορφους μηχανισμούς, απρόσιτους και ανέλεγκτους από την κοινωνία, οχυρωμένη πίσω από γραφεία με πρόσωπα που συμπλέκονται με αυτήν και στηρίζουν τις αυθαιρεσίες της. Η έννοια της γραφειοκρατίας είναι δύσκολο να ορισθεί γιατί παρουσιάζεται ως φαινόμενο πολυσχιδές, με πολλές εκφάνσεις και με διαρκείς μετασχηματισμούς. Όσο λιγότερο δημοκρατικά είναι οργανωμένη μια κοινωνία, τόσο οι γραφειοκρατικές δομές αναπτύσσονται και γιγαντώνονται με συνέπεια η άσκηση της εξουσίας να γίνεται από πρόσωπα με χαρακτηριστικά μεσαιωνικού φεουδάρχη που νέμονται την εξουσία και το μόνο που τους απασχολεί είναι η εξασφάλιση της ατομικής τους ευμάρειας.  

   Κάθε νεωτερισμός που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της γραφειοκρατίας και όσων αυτή υπηρετεί, ή επιδιώκει να μειώσει την εξουσία της, δέχεται από τους εγκάθετους θιασώτες της, ομοβροντία πολεμικών επιθέσεων ώστε να απορριφθεί και να κατασυκοφαντηθεί, ότι δεν  είναι εφαρμόσιμος, είναι  ουτοπικός, είναι επικίνδυνος και θα διαταράξει την επικρατούσα ομαλότητα και μια σειρά κάθε λογής εκφοβιστικούς  χαρακτηρισμούς. Για τους γραφειοκράτες κάθε κοινωνική αλλαγή ενέχει απρόβλεπτους κινδύνους και θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως μόλις εκδηλώνεται.

   Τα τελευταία σαράντα χρόνια στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας, η γραφειοκρατία έχει μπει στο στόχαστρο  όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών από όλο το ελληνικό πολιτικό φάσμα. Ενώ προεκλογικά την αναθεματίζουν πως αυτή είναι η αιτία για την συσσώρευση όλων των δεινών του τόπου, μετεκλογικά όταν εκλέγουν την υπηρετούν με μεγάλη αφοσίωση διότι γραφειοκρατία και εξουσία είναι ταυτόσημες έννοιες. Έχει κουραστεί ο ελληνικός λαός να ακούει για το τέρας της γραφειοκρατίας ότι θα αποκεφαλιστεί, θα φονευτεί, θα εξοβελιστεί, θα καεί, θα τεμαχιστεί, θα…,θα…, θα…. Τίποτα όμως δεν γίνεται γιατί δεν υπάρχει η πολιτική βούληση των εκάστοτε κυβερνώντων οι οποίοι θέλουν τον κυρίαρχο λαό ,όπως τον αποκαλούν , σιωπηλό θεατή και περιθωριοποιημένο μακριά από κάθε εξουσιαστική δομή. Θέλουν ένα λαό υπηρέτη των ατομικών τους συμφερόντων.

Οι  δημόσιες  υπηρεσίες.     

   Στις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες και σε ότι μπορούν αυτές να παρέχουν ο κάθε έλληνας προσδοκά ότι όταν θα τις  χρειαστεί θα του συνδράμουν στις ανάγκες του.  Απατάται όμως και απατάται οικτρά. Αυτό συμβαίνει διότι λανθασμένα νομίζει ότι οι δημόσιες υπηρεσίες έγιναν για να τον εξυπηρετούν, ενώ αγνοεί πως αυτές έγιναν για να διατρέφουν τους κομματικούς στρατούς των αλληλοδιαδεχόμενων στην εξουσία πολιτικών κομμάτων. Η άγνοια είναι η μητέρα της απώλειας, άρα αυτός που αγνοεί είναι και ο χαμένος. Ο έλληνας έχει συνηθίσει να είναι ο χαμένος δεν του κακοφαίνεται. Το ελληνικό κράτος με την εξαντλητική διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών που έχει  υποστεί από τους πραιτοριανούς του,  έχει μεταμορφωθεί σε έναν στυγνό δυνάστη και εκδικητικό καταπιεστή του ελληνικού λαού. Το κράτος βλέπει τον λαό σαν έναν εν δυνάμει εσωτερικό εχθρό. Πως επιβάλει τις απόψεις του ; Με τους πολυπλόκαμους κατασταλτικούς του μηχανισμούς. Ποιοι είναι αυτοί ; Όλες οι δημόσιες υπηρεσίες που το μεν κράτος διακηρύσσει ότι  τις έχει δημιουργήσει για την προστασία και την εξυπηρέτηση των πολιτών, οι δε πολίτες έχουν τελείως διαφορετική άποψη γιατί γεύτηκαν στο πετσί τους τα μύρια όσα εντός των υπηρεσιών αυτών. Είναι κοινό μυστικό πως όλες οι δημόσιες υπηρεσίες είναι χώροι άδικου βασανισμού των ελλήνων πολιτών. Ο εξανδραποδισμός του ελληνικού λαού με τους πραιτοριανούς του,  ( βλέπε δημόσιους υπαλλήλους ), ήταν εξ αρχής εντός των προθέσεών του ελληνικού κράτους για την ληστρική αφαίμαξή του από την ντόπια ή και την διεθνή οικονομική ολιγαρχία. Ποιες τεχνικές χρησιμοποιούνται ; Η γνωστή μας  πολυδαίδαλη γραφειοκρατία, η αλληλεπικαλυπτόμενη νομοθεσία, η δυσβάσταχτη φορολογία, η εκφοβιστική ειδησεογραφία, η ανασφαλής περίθαλψη, η αστυνομική βία, η κρατική αυθαιρεσία και ότι άλλο μπορεί να διαθέσει η νοσηρή νοοτροπία του ελληνικού κράτους.

   Περιπτωσιολογικά πλείστα όσα θα μπορούσε να αναφέρει ο καθένας μας για τις οδυνηρές ή και κωμικοτραγικές, αλλά πάντοτε ψυχοφθόρες εμπειρίες του, ατομικές, οικογενειακές και φιλικές, που είχε στους φιλόξενους χώρους των δημοσίων υπηρεσιών. Ενδεικτικά σταχυολογώ και θέλω να αναφέρω κάποιες που εκ των υστέρων βέβαια προξενούν μια γλυκόπικρη διάθεση.

Μικροβιολογικές  εξετάσεις  στο  ΙΚΑ.

   Λίγο παλιό αλλά έχει την χάρη του. Συνέβη σε οικογενειακό μου φίλο ο οποίος πήγε να πάρει από τα μικροβιολογικά εργαστήρια του ΙΚΑ τις εξετάσεις που του είχε ζητήσει ο παθολόγος και όπως μου τα περιέγραψε έγιναν τα εξής ευτράπελα.

-         Καλημέρα σας, ήρθα όπως είχαμε συνεννοηθεί για να πάρω τις μικροβιολογικές μου εξετάσεις.

-         Μάλιστα. Παρακαλώ καθίστε, μια στιγμή.        

   Μετά από λίγο και με την αγωνία μου να κορυφώνεται, ακούω τα εξής εκπληκτικά.

-         Όλες οι εξετάσεις είναι σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Όπως περιμένατε και τα ευχάριστα μαζί.

-         Δεν σας αντιλαμβάνομαι γιατρέ, ποια ευχάριστα εννοείται ;

-         Τι περιμένετε μετά από εννέα περίπου μήνες ;

-         Δεν είμαι σε θέση γιατρέ να μπορώ να προβλέψω το μέλλον, τι θα γίνει μετά από εννιά μήνες.

-         Δεν το καταλάβατε ακόμα;

-         Ομολογώ πως όχι.

-         Μα οι εξετάσεις το δείχνουν ολοκάθαρα. Είναι φως, φανάρι.

-         Γιατρέ σας παρακαλώ αφήστε τα φανάρια και γίνεται πιο σαφής. Τι δείχνουν οι εξετάσεις ;

-         Απορώ αγαπητέ μου πως δεν το έχετε καταλάβει ακόμη. Δείχνουν εγκυμοσύνη.     

   Έμεινα άναυδος. Δεν ήξερα πως  να αντιδράσω στα εξωπραγματικά και αναπάντεχα που άκουγα.

-         Μα ότι θέλετε λέτε γιατρέ, αυτό αποκλείεται !

-         Σας παρακαλώ, οι εξετάσεις δεν κάνουν ποτέ λάθος και μάλιστα σε τέτοια περίπτωση.

-         Ποιες εξετάσεις γιατρέ ;

-         Μα προφανώς αυτές που μου είπατε να γίνουν.

-         Γιατρέ εγώ αναμένω τα αποτελέσματα δικών μου εξετάσεων και εσείς με βγάζεται γκαστρωμένο.

-         Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε, μάλλον θα έγινε κάποιο λάθος που θα διορθωθεί στην πορεία.  

-         Τι λάθος γιατρέ, γιατί να ταλαιπωρούμαι ξανά για κάτι που δεν είμαι υπαίτιος ;

-         Ανθρώπινα τα λάθη αγαπητέ που διορθώνονται με την καλή θέληση όλων. Απλώς θα ξαναγίνουν οι εξετάσεις σας. Θα πάνε όλα τα πράγματα λίγο πιο πίσω, αυτό είναι όλο. 

-         Αν για σας γιατρέ τα πράγματα είναι απλά, για μένα που άφησα την εργασία μου για να έρθω εδώ δεν είναι αλλά γνωρίζω καλά πως σε δημόσια υπηρεσία δεν θα βρω ποτέ το δίκαιό μου.

   Αυτό που με διαβεβαίωσε ο φίλος μου είναι ότι ποτέ πλέον δεν ξαναπήγε σε δημόσιο ιατρικό κέντρο για κάποιες εξετάσεις, αρνούμενος να συμβιβαστεί με  αυτή την απαράδεκτη κατάσταση.        

Έκδοση κάρτας απορίας από την υπηρεσία Πρόνοιας της Νομαρχίας.

   Όπου ο φτωχός κι η μοίρα του, λέει ο λαός και έτσι ακριβώς είναι. Συνέβη με άπορη οικογένεια της γειτονιάς μου που θέλησε να βοηθήσει ένας γείτονας διεκπεραιώνοντας κάποια γραφειοκρατικά θέματα ώστε τα ανήλικα μέλη να έχουν μια μικρή οικονομική βοήθεια. Το πόσο απλά δίνεται αυτή η βοήθεια απ’ το φιλεύσπλαχνο και κοινωνικά δίκαιο ελληνικό κράτος δείτε παρακάτω.

   Γραφείο Κοινωνικής Πρόνοιας της Νομαρχίας.   

-         Καλημέρα σας. Εδώ εκδίδονται οι κάρτες απορίας διότι θέλω να βγάλω για δύο παιδάκια ;

-         Εδώ εκδίδονται, αλλά εσύ ποιος είσαι ;

-         Γείτονας είμαι από την άπορη και ορφανή από πατέρα οικογένεια και βοηθάω την κατάσταση.

-         Τότε πάρε  χαρτί και μολύβι και γράψε τι θέλω να μου φέρεις.

-          Μάλιστα σας ακούω.

-         1. Πιστοποιητικό γέννησης.      

         2. Δυο πρόσφατες φωτογραφίες.

         3. Βεβαίωση μόνιμης κατοικίας από τον Δήμο.

         4. Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από το Δημοτολόγιο.

         5. Ληξιαρχική πράξη θανάτου για τον πατέρα. 

         6. Πιστοποιητικό από το ασφαλιστικό ταμείο ότι ο αποθανών δεν ήταν ασφαλισμένος.

-         Από ποιο ασφαλιστικό ταμείο ;

-         Μη με διακόπτεις και γράφε παρακάτω.

        7. Πιστοποιητικό οικονομικής αδυναμίας από την Διεύθυνση Πρόνοιας.

        8. Υπεύθυνη δήλωση του νόμου 1599/86

        9. Εκκαθαριστικό σημείωμα της Εφορίας για τα εισοδήματα του προηγούμενου έτους.

-         Μα τι εφορία μου λέτε, αυτοί δεν έχουν να φάνε.

-         Δεν το γνωρίζω εγώ και κατ’ επέκταση η υπηρεσία. Μπορεί να είναι φοροφυγάδες ; Γράφε.

      10. Δελτίο φορολογικής ενημερότητας. 

      11. Αντίγραφο του εντύπου Ε9 θεωρημένο από την εφορία και τα συμπληρωματικά αυτού.

      12. Βεβαίωση από τον Ο.Γ.Α. ότι η μητέρα δεν παίρνει σύνταξη ανασφάλιστου προσώπου.

      13. Πιστοποιητικό της ενορίας που υπάγονται.

      14. Πιστοποιητικό της αστυνομίας που να πιστοποιεί ότι ο παπάς ενορίας τους είναι παπάς.

-         Μήπως χρειάζεται πιστοποιητικό και από το υπουργείο ότι το αστυνομικό τμήμα είναι τμήμα ;

-         Τι να σας πω ; Δεν γνωρίζω ; Περιμένουμε διευκρινιστική εγκύκλιο. Γράφε.

      15. Αστυνομική ταυτότητα ή διαβατήριο με ένα επικυρωμένο φωτοαντίγραφο.

   -   Μα σας είπα τα παιδιά είναι μικρά, τι ταυτότητες και διαβατήρια μου λέτε.

   -   Δεν τα ζητάω εγώ, η εγκύκλιος το λέει.

       16. Αντίγραφο ποινικού μητρώου.

       17. Αίτηση προς την υπηρεσία μας που θα σου την δώσω εγώ να την συμπληρώσεις όταν μου φέρεις τα υπόλοιπα έγγραφα. Θα μου τα φέρεις εις διπλούν γιατί τα παιδιά είναι δύο. Χαίρετε.  

   Φρίκη ! Το όλο θέμα ο καλός γείτονας το σταμάτησε εδώ γιατί ήταν ακατόρθωτο να συγκεντρώσει σε εύλογο χρονικό διάστημα όλα αυτά τα χαρτιά για μια εντελώς πενιχρή βοήθεια του κράτους που αν εν τέλει σου τη δώσει, θα σου βγάλει πρώτα την ψυχή. Έτσι το κράτος μεριμνά για το λαό του.

   Αδικαιολόγητη  διακοπή  σύνταξης.

   Στην Ελλάδα επειδή όλα συμβαίνουν ο έλληνας τα αντιμετωπίζει με παραδειγματική ψυχραιμία ειδικά όταν έχει να κάνει με υπηρεσίες του δημοσίου. Οικογενειακός φίλος συνταξιούχος απορροφημένος με τις αγροτικές του εργασίες, διαπίστωσε ότι η σύνταξή δεν του είχε έρθει πολύ καιρό, τρεις μήνες σχεδόν. Τι άλλο να κάνει, θεώρησε σκόπιμο να επισκεφθεί τα γραφεία του ασφαλιστικού του φορέα για να διαπιστώσει ποιο πρόβλημα υπάρχει και ιδού ο παραλογισμός.

-         Καλημέρα σας. Εδώ είναι το μητρώο συνταξιούχων ; 

-         Μάλιστα κύριε. Τι ακριβώς θα θέλατε ;

-         Δεν έχω λάβει την σύνταξή μου εδώ και τρεις μήνες.

-         Παρακαλώ δώστε μου το όνομά σας.

-         Μα ότι θέλετε μου ζητάτε ; Αν σας το δώσω εγώ θα ξαναβαφτιστώ ;  

-         Ωω !! Εννοώ πως  ονομάζεστε ; Όνομα και επίθετο.

-         Ααα !! Ονομάζομαι  Μαστακουνάς Ζαχαρίας του Σοφοκλή.

-         Μια στιγμή να δούμε τι λένε εδώ τα χαρτιά μας και τα βιβλία μας.

   Αφού για αρκετή ώρα ο υπάλληλος μελετούσε τα κιτάπια του, πίνοντας συγχρόνως  και τον καφέ του και με μία ολιγόλεπτη διακοπή που πήγε μάλλον στην τουαλέτα, πλησιάζει τον δυστυχή συνταξιούχο και με αυστηρό και ερευνητικό βλέμμα τον ερωτά.

-         Είστε σίγουρος κύριε ότι είστε αυτός που μου είπατε ;

-         Εε… μα δεν ξέρω τ’ όνομά μου ; Αν δεν είμαι αυτός που είμαι ποιος είμαι τότε ο Κολοκοτρώνης ; 

-         Δεν ξέρω κύριε αν είστε ο Κολοκοτρώνης ή ο Κατσαντώνης πάντως ο Μαστακουνάς Ζαχαρίας του Σοφοκλή δεν μπορεί να είστε. 

-         Δηλαδή αν δεν είμαι αυτός που είμαι ποιος θα ήθελες να είμαι ;

-         Ας είστε κύριε όποιος θέλετε πάντως ο Μαστακουνάς Ζαχαρίας του Σοφοκλή απεβίωσε πριν τρεις μήνες και ορθώς έγινε η διακοπή της σύνταξης. Το ταμείο δεν έχει κάνει κανένα λάθος.

-         Μα τώρα ή ονειρεύομαι ή δεν ακούω καλά.

-         Αν έχετε κάποια προβλήματα διχασμού της προσωπικότητά σας θα σας συμβούλευα να πάτε να κοιταχτείτε σε κάποιον γιατρό. Δεν αποκλείεται να θεραπευτείτε.

-         Κύριε, είμαι αυτός που εξ αρχής σας δήλωσα ολοζώντανος και υγιής με πλήρη διαύγεια πνεύματος και δεν έχω αποβιώσει. Το ταμείο έχει κάνει τραγικό λάθος το οποίο θα πρέπει σύντομα να το επανορθώσει.

-          Αν είναι όπως τα λέτε κύριε για να επανορθωθεί το λάθος που δήθεν έκανε το  ταμείο θα πρέπει εσείς να το αποδείξετε, προσκομίζοντάς μας κάποια χαρτιά.

-         Μα το λάθος είναι δικό σας, γιατί να ταλαιπωρούμαι εγώ ; Δεν το καταλαβαίνω ;

-         Δυστυχώς κύριε δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

-         Αφού ήταν στη μοίρα μου να το πάθω κι αυτό σας ακούω.

-         Θα μου φέρετε ένα χαρτί από το γραφείο 347 του άλλου ορόφου το οποίο να βεβαιώνει ότι είστε αυτός που είστε και όχι κάποιος άλλος.       

        Ένα χαρτί από τον παπά της ενορίας σας που να βεβαιώνει ότι ζείτε.

        Δύο βεβαιώσεις από ενήλικες συμπολίτες μας, όχι συγγενείς σας, που να βεβαιώνουν ότι ζούσατε το  διάστημα από την ημερομηνία που έχει αναγραφεί στο ταμείο μας ότι πεθάνατε μέχρι σήμερα.

        Βεβαίωση  από  το  Δήμο  ότι  το  αντίστοιχο  διάστημα  που  σας  θεωρούσαμε  πεθαμένο  έχετε πληρώσει τα δημοτικά τέλη.

        Βεβαίωση από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής σας που να περιγράφει τα χαρακτηριστικά σας 

        Αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης της γεννήσεώς σας.

        Αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης του γάμου σας, αν είστε παντρεμένος και η γυναίκα σας ζει.

        Όταν με το καλό συγκεντρώσετε τα χαρτιά που σας ζητάω και με βρείτε κι εμένα εδώ, τότε θα σας πω σε ποιες  άλλες ενέργειες θα προβείτε. Τώρα να πάτε στο καλό. 

   Αυτό είναι ένα από τα πολλά και καθημερινά εξωφρενικά της γραφειοκρατίας των ελληνικών δημοσίων υπηρεσιών.

Υπόχρεοι στράτευσης μειωμένης θητείας.

   Αυτό το γνωρίζω πολύ καλά από προσωπική και οικογενειακή εμπειρία. Αν η μητέρα μου δεν παράδερνε πλέον του ενός μηνός σε πανσπερμία δημοσίων υπηρεσιών δεν επρόκειτο να τελεσφορήσει η προσπάθειά μας. Βάσει της κείμενης νομοθεσίας περί στρατεύσεως των αρένων ελλήνων πολιτών, τέκνο μονογονικής οικογένειας με εν ζωή τον πατέρα αλλά έχοντας υπερβεί το 70^ον  έτος της ηλικίας του, με συγκεκριμένο ποσό οικογενειακών εισοδημάτων και με οριζόμενα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία, δικαιούται να υπηρετήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, μειωμένη θητεία κατά το ήμισυ, όπως αυτή εκάστοτε είναι διαμορφωμένη. Η αρχή έγινε από το στρατολογικό γραφείο της πόλης μας και τα περιγράφω σύμφωνα με τις αφηγήσεις της μητέρας μου.

   -  Καλημέρα σας. Θα ήθελα σας παρακαλώ πολύ να με πληροφορήσετε για τα αποδεικτικά στοιχεία που χρειάζονται ώστε ο γιος μου που ήδη υπηρετεί την θητεία του, αλλά έχει τις προϋποθέσεις να υπηρετήσει ως προστάτης οικογενείας.

   -  Γιατί κυρία μου, δεν τα περνάει καλά ; Γιατί θέλει να βγει προστάτης ;                     

   -  Τα οικογενειακά μας εισοδήματα είναι πενιχρά, ο πατέρας του είναι υπερήλικας και εγώ με ένα μικρό καφενεδάκι που έχω κοιτάμε να τα φέρουμε βόλτα. Το παιδί μας πριν κληθεί για να υπηρετήσει την θητεία του δούλευε για να μας συντηρήσει.   

   -  Η οικογένεια, οικογένεια και η πατρίδα, πατρίδα. Άμα ο καθένας κοιτάζει μόνο την οικογένεια, τότε ποιος θα κοιτάξει την πατρίδα ;

   -  Όταν θέλει κάποιος μπορεί από οποιαδήποτε θέση και να βρίσκεται να κοιτάζει την πατρίδα του.

   -  Αυτό τώρα που εσύ μου ζητάς δεν είναι εύκολο, ούτε απλό. Θέλει ένα κάρο χαρτιά, με παράβολα με χαρτόσημα, με ένσημα και ένα σωρό άλλα. Θέλει και τρέξιμο πολύ και θα χρειαστούν και κάποια χρήματα για να βγουν όλα αυτά.

   -  Πέστε μου εσείς τι πρέπει να σας φέρω και εγώ θα κάνω ότι μπορώ.  

   -  Θα στα δώσω σ’ ένα χαρτί, αλλά θα στα διαβάσω κιόλας μήπως δεν ξέρεις και γράμματα.

   1^ον  Αίτηση προς  το Στρατολογικό Γραφείο.

   2^ον  Πιστοποιητικό Οικογενειακής Κατάστασης από τον Δήμο για στρατολογική χρήση. 

   3^ον  Ληξιαρχική πράξη γέννησης του πατέρα.

   4^ον  Βεβαίωση από το ταμείο συντάξεως του πατέρα για το ποσό της σύνταξης.

   5^ον  Βεβαίωση από τον εργοδότη που δούλευε πριν στρατευθεί ο αιτών.

   6^ον  Πιστοποιητικό από το Υποθηκοφυλακείο που να δηλώνεται για κάθε μέλος της οικογενείας σας  ξεχωριστά τι περιουσιακά στοιχεία έχει στην κατοχή του.

   7^ον  Αντίγραφο φορολογικής ενημερότητας ξεχωριστό για κάθε μέλος της οικογένειας.

   8^ον  Βεβαίωση από τον εφημέριο της ενορία σας για την οικογενειακή σας κατάσταση.

   9^ον  Ιατρική γνωμάτευση από νοσοκομείο για την κατάσταση της υγείας του πατέρα.

 10^ον  Γνωμάτευση από το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής για την επαγγελματική ασχολία της μητέρας

   Πραγματικά σε ένα μήνα περίπου η μητέρα μου είχε ετοιμάσει όλα τα δικαιολογητικά που χρειάζονταν, παρόλο που ο στρατολόγος προσπάθησε στην αρχή να την αποθαρρύνει να ξεκινήσει την όλη διαδικασία και τα κατέθεσε στο Στρατολογικό Γραφείο. Από εκεί την πληροφόρησαν πως θα εξεταστεί το αίτημά μας και η απόφαση του στρατολογικού συμβουλίου θα μας ανακοινωθεί σε είκοσι ημέρες περίπου. Υπήρχε μεγάλη αγωνία όλο αυτό το διάστημα στην οικογένειά μας και με την παρέλευσή του η μητέρα μου επισκέφθηκε ξανά το Στρατολογικό Γραφείο για να μάθει το αποτέλεσμα..

   -  Κυρία μου εγκρίθηκε το αίτημά σας και ο γιος σας ως προστάτης οικογενείας δύναται να απολυθεί.        

   Η χαρά της μητέρας μου ήταν ανείπωτη εκείνη τη στιγμή και ο στρατολόγος την διαβεβαίωσε πως τις επόμενες ημέρες θα προωθούσε όλα τα συνοδευτικά έγγραφα της απόφασης προς το Τάγμα όπου υπηρετούσα ώστε να γίνει η απόλυσή μου. Ο αγώνας της μητέρας μου είχε ένα αίσιο τέλος για μας. 

Αίτηση  πολιτογράφησης  αλλοδαπού  πολίτου  στην  Ελλάδα.

   Ο μέγας Πορτογάλος θαλασσοπόρος Φερδινάνδος  Μαγγελάνος ( 1480 – 1521 ), που έκανε μαζί με την κουστωδία του πρώτος τον περίπλου της γης, χρειάσθηκε τρία χρόνια. Στην Ελλάδα του 21^ου  αιώνα για να πάρει κάποιος ξένος με νόμιμο τρόπο την ελληνική ιθαγένεια θα χρειασθεί τα διπλάσια χρόνια και λίγο παραπάνω. Αυτή η διοικητική πράξη όπως και τόσες άλλες επειδή εμπίπτουν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας των δημοσίων υπηρεσιών, αποκτούν την δυναμική ενός ενδιαφέροντος  serial, με ισχυρές δόσεις suspense από την πλευρά του πρωταγωνιστή, που στην περίπτωση αυτή είναι ο αδύναμος πολίτης και από την άλλη η αδηφάγος δημόσια υπηρεσία με τους ιεροεξεταστές υπαλλήλους της, που κραδαίνοντας νόμους , διατάγματα ,αποφάσεις , εγκυκλίους , εισηγήσεις και ό,τι άλλο πρόσκομμα κατεβάσει ο νοσηρός τους εγκέφαλος, επιδεικνύοντας με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο την δικτατορική δύναμη που έχουν οι ίδιοι δημιουργήσει εντός του χώρου της εργασίας των. Ο καθένας που είχε την επιθυμία να πολιτογραφηθεί έλληνας θα μπορεί κάλλιστα να διηγηθεί ως παραμύθι στα  παιδιά του ή και αργότερα στα εγγόνια του την πονεμένη του ιστορία στο ρόλο του αγαθού προβάτου, που το κυνηγούσαν να το κατασπαράξουν οι κακοί λύκοι, ( δημόσιοι υπάλληλοι ).

   Έλληνας νοείτε, είχαν ορίσει οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, μόνον όποιος μετέχει της ελληνικής παιδείας. Εξ αυτού αβιάστως συνάγεται το άλλο διατυπωθέν από τους ημετέρους μας προγόνους. Πας μη Έλλην, βάρβαρος. Όλα αυτά οι σημερινές δημόσιες υπηρεσίες τα ενστερνίζονται πλήρως και ίσως δι’ αυτού του λόγου ανέλαβαν το ρόλο οχυρωματικού αναχώματος ώστε να εμποδίζουν τον οιονδήποτε να επιχειρήσει να πολιτογραφηθεί Έλλην. Κάποια τέτοια ιστορία θα σας διηγηθώ για να διαπιστώσετε τα του λόγου μου το αληθές.            

   Η αρχή γίνεται από το Δημοτολόγιο και το Ληξιαρχείο του οικείου Δήμου που διαμένει ο πολίτης. Θα πρέπει να προσκομίσει μεταφρασμένα από επίσημη υπηρεσία, ( συνήθως το γραφείο μεταφράσεων του Υπουργείου Εξωτερικών που είναι στην Αθήνα ), στην ελληνική γλώσσα :                                         

   1.  Ληξιαρχική πράξη γεννήσεως.

   2.  Πιστοποιητικό της οικογενειακής του κατάστασης.

   3.  Τα στοιχεία της αστυνομικής του ταυτότητας.

4.      Τα στοιχεία του διαβατηρίου του και της βίζας εισόδου του στη χώρα που θα πρέπει να είναι σε ισχύ.

5.      Φωτοαντίγραφο της Άδειας Παραμονής Αλλοδαπού που του έχει χορηγήσει η αστυνομική διεύθυνση της περιοχής του.

6.      Ληξιαρχική πράξη γάμου αν έχει παντρευτεί στην Ελλάδα.

7.      Πιστοποιητικό Οικογενειακής Κατάστασης.

Όταν όλα τα ανωτέρω έγγραφα υποβληθούν στο Δημοτολόγιο θα πρέπει να καταθέσει επίσης :

    α)  Αίτηση πολιτογράφησης.

    β)  Δήλωση επιθυμίας πολιτογράφησης.

Και με το σχετικό διαβιβαστικό έγγραφο του Δήμου να προωθηθούν στο Υπουργείο Εσωτερικών στο τμήμα Ιθαγενείας. Θα πρέπει να σημειωθεί πως για να γίνει δεκτή η αίτηση πολιτογράφησης κάποιου είναι απαραίτητο αυτός  να έχει παραμείνει στην Ελλάδα πέραν της πενταετίας αν δεν έχει συνάψει γάμο με έλληνα πολίτη.

   Αφού θα περάσει ένας και πλέον χρόνος θα λάβει ο ενδιαφερόμενος επιστολή από το Υπουργείο που θα τον ενημερώνει πως ενεργείται η νόμιμη έρευνα για την συγκέντρωση των απαραιτήτων στοιχείων και όταν τελειώσει η σχετική διαδικασία θα τον ενημερώσουν

   Θα περάσουν από τότε άλλοι οκτώ ή δέκα μήνες και θα του ζητηθούν από το Υπουργείο νέα  απαραίτητα δικαιολογητικά για να προχωρήσει το αίτημα της πολιτογράφησής του. Αυτά είναι :          

1^ον Πιστοποιητικό Ποινικού Μητρώου τύπου Α από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μέσω της Εισαγγελίας Πρωτοδικών του τόπου διαμονής του.

2^ον Πιστοποιητικό μη απέλασης από την Αστυνομία , Υπηρεσία Αλλοδαπών του τόπου διαμονής του.

3^ον Επίσημη μετάφραση των στοιχείων του εν ισχύει Διαβατηρίου του.

4^ον Επίσημη μετάφραση της Ληξιαρχικής πράξης γεννήσεως.

5^ον Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από το οποίο να προκύπτει η νομική βάση εγγραφής του.

6^ον Επικυρωμένο φωτοαντίγραφο ισχύουσας άδειας παραμονής του.

7^ον Υπεύθυνη Δήλωση του άρθρου 8 του νόμου 1599/1986 στην οποία θα αναγράφεται η οικογενειακή κατάσταση με τα στοιχεία του ή της συζύγου, καθώς και αν υπάρχει επιθυμία μετά την αποδοχή της πολιτογράφησης, το ονοματεπώνυμο που θα φέρει να είναι προσαρμοσμένο στην πραγματικότητα  και ορολογία της Ελλάδος.

8^ον Αίτηση υποβολής των ανωτέρω δικαιολογητικών.

   Όλα τα ανωτέρω έγγραφα όμως έχουν ισχύ για ένα έτος. Το τμήμα Ιθαγενείας του Υπουργείου Εσωτερικών, εκτός από το τυπικό μέρος ερευνά επίσης για το ήθος και γενικά την προσωπικότητα του υπό πολιτογράφηση αλλοδαπού. Όλα αυτά όμως τα ανεξιχνίαστα γραφειοκρατικά τερτίπια, συντελούν σε μακροχρόνιες διαδικασίες. Σε περιοδικές επαφές που θα ζητήσει ενημέρωση από το υπεύθυνο τμήμα για την υπόθεσή του ο ενδιαφερόμενος, θα πάρει την στερεότυπη απάντηση ότι  < η υπόθεσή σας ακολουθεί την νόμιμη οδό >. Υπομονή και ψυχραιμία να υπάρχει από τον ενδιαφερόμενο γιατί μετά από τριάντα ή και τριάντα πέντε μήνες θα λάβει νέα ενημερωτική επιστολή από το Υπουργείο, Τμήμα Ιθαγένειας, πως θα πρέπει να ξαναστείλει τα δικαιολογητικά που του είχαν ζητήσει πριν μερικά χρόνια γιατί έχουν παλιώσει και δεν ισχύουν ή μπορεί να έχει μεσολαβήσει κάποια μεταβολή. Πάλι λοιπόν θα αρχίσει το τρέξιμο και τις ταλαιπωρίες να ξανασυγκεντρώσει τα έγγραφα που του ζητάνε για να τα ξαναστείλει και να περιμένει.

   Μετά από ένα χρόνο περίπου και εάν δεν προκύψει κάποιο εμπόδιο θα λάβει ανακοίνωση του Υπουργείου, Τμήμα Ιθαγένειας, που θα τον ενημερώνει πως έγινε δεκτή η πολιτογράφησή του και θα πρέπει να κληθεί στο αρμόδιο γραφείο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης για να δώσει τον όρκο του έλληνα πολίτη κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας. Η απόφαση αυτή του Υπουργείου Εσωτερικών, δημοσιεύεται και στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει να αναζητήσει το τεύχος από το Εθνικό Τυπογραφείο διότι του χρειάζεται ως τεκμήριο για την  κατοχύρωση της διοικητικής πράξης της πολιτογράφησής του. 

   Μετά την παρέλευση τουλάχιστον ενός μηνός, θα λάβει έγγραφη πρόσκληση από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση του τόπου διαμονής του, για να προσέλθει να ορκιστεί. Θα πρέπει όμως να προσκομίσει

   α) Επικυρωμένο φωτοαντίγραφο όλων των σελίδων της Άδειας Παραμονής του στην Ελλάδα.       

   β) Αντίγραφο Ληξιαρχικής πράξης από την χώρα καταγωγής του μαζί με την επίσημη μετάφραση στα ελληνικά.

   γ) Επικυρωμένο φωτοαντίγραφο Ληξιαρχικής πράξης γάμου.

   δ) Πιστοποιητικό Οικογενειακής Κατάστασης του/της συζύγου του οικείου Δήμου.

   Όταν γίνει η ορκωμοσία από τον Νομάρχη, εκδίδεται σχετικό πρακτικό ορκωμοσίας και διαβιβαστικό έγγραφο προς κοινοποίηση στις υπηρεσίες : Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, Αστυνομική Διεύθυνση Τμήμα Αλλοδαπών, Τμήμα Ταυτοτήτων και Δημοτολόγιο του οικείου Δήμου που έγινε η ορκωμοσία. Από εδώ και πέρα το μόνο που θα πρέπει να κάνει σύντομα ο άρτι πολιτογραφηθείς έλληνας, είναι με τα απαραίτητα έγγραφα να προβεί στην διαδικασία έκδοσης ελληνικού δελτίου ταυτότητας και κατόπιν στην έκδοση ελληνικού διαβατηρίου, όπως ότι ισχύει για όλους τους έλληνες. 

   Όλα τα ανωτέρω που εν συντομία περιγράφονται διηγούνται ένα αληθινό περιστατικό ενός ανθρώπου που είχε την επιθυμία αλλά και όλα τα νόμιμα παραστατικά, να πολιτογραφηθεί Έλληνας. Η ανείπωτη ταλαιπωρία του  άρχισε στις 06 – 08 – 1996 και τελείωσε στις 27 – 07 – 2002 . Χρειάστηκαν δηλαδή μόνον 72 μήνες. Με συγκεκριμένες αποδείξεις θα μπορούσε η όλη διαδικασία να έχει διάρκεια μικρότερη των 15 μηνών αν ο ενδιαφερόμενος έριχνε το ανάλογο κατά περίπτωση λιπαντικό υλικό στα σκουριασμένα γρανάζια της δημόσιας γραφειοκρατικής μηχανής, κάτι που δεν ήθελε να κάνει. Ο νοών νοείτω.             

Έγκριση  επαγγελματικού   δανείου  από  τράπεζα  με  υποθήκη  ακινήτου.

   Ο παραλογισμός των γραφειοκρατικών πολυεπίπεδων διαδικασιών όλων των δημοσίων υπηρεσιών έχει επηρεάσει και όλες τις άλλες παράπλευρες υπηρεσίες που οι πολίτες έχουν την ανάγκη τους, όπως τις προσφιλείς μας τράπεζες. Αν έχεις την ατυχία στη ζωή σου να χρειαστείς κάποιο τραπεζικό δάνειο, είναι λιγότερο επώδυνο να φας ένα μαγκάλι κάρβουνα αναμμένα, παρά να ζητήσεις ένα δάνειο από μια τράπεζα. Η κάθε τράπεζα περιμένει ως μεσαιωνικός δήμιος τα υποψήφια θύματά της να τα κατακρεουργήσει στις αιμοσταγείς κρεατομηχανές της. Λειτουργεί ως καθαρτήριο των χρηματιστηριακών αναγκών της κοινωνίας. Η τράπεζα έχει πάντα δίκαιο ενώ ο ατυχής πελάτης της έχει πάντα άδικο. Ο νόμος κατά παράδοξο τρόπο είναι πάντα με το μέρος της τράπεζας και όχι με το μέρος του πολίτη. Κατά τα άλλα οι τράπεζες  είναι πάντοτε αρωγοί στις ανάγκες  των πολιτών. Το πόσο εύκολα μπορεί να πάρει κάποιος ένα επαγγελματικό δάνειο για να μπορέσει να δουλέψει για να ζήσει αυτός με την  οικογένειά του θα το διαπιστώσετε ευθύς αμέσως. Τι συνέβη σε κάποια τράπεζα.

   -  Καλημέρα σας. Κύριε διευθυντά θα ήθελα να με βοηθείστε για ένα μικρό επαγγελματικό δάνειο.

   -  Είμαι όλος αυτιά. Σας ακούω και η τράπεζα να είσθε σίγουρος θα κάνει ότι καλύτερο μπορεί για  σας. Είναι η πολιτική της.   

   -  Πρόκειται για ένα δάνειο που θέλω επαγγελματικής στέγης και θα βάλω υποθήκη μια μονοκατοικία  με τον περιβάλλοντα χώρο αυτής.

-         Μάλιστα, μάλιστα, είναι απλό. Σημειώστε παρακαλώ με προσοχή τι θα πρέπει να μου φέρετε, για   να μπορέσω να ξεκινήσω την διαδικασία εγκρίσεως του δανείου σας.     

      Μία αίτηση εγκρίσεως του  δανείου.

      Συμβόλαιο κυριότητος του υπό υποθήκευση ακινήτου σε τρία αντίγραφα.

      Τοπογραφικό σχέδιο του υπό υποθήκευση ακινήτου σε τρία αντίγραφα.

      Βεβαίωση του νομομηχανικού για την εγκυρότητα των σχεδίων.

      Αντίγραφο σχεδίου πόλεως που να επισημαίνει την θέση του ακινήτου.

     Βεβαίωση της πολεοδομίας του οικείου δήμου για την νομιμότητα του ακινήτου.

     Πληρεξούσιο χαρτοσημασμένο.

     Αντίγραφο φορολογικής ενημερότητας.

     Υπεύθυνη δήλωση του νόμου 1599/86.

    Εκκαθαριστικό σημείωμα της εφορίας για τα εισοδήματα του προηγουμένου έτους.

    Απόσπασμα εφημερίδος της κυβερνήσεως του νόμου περί δανειοληπτικής ικανότητας των πολιτών.  

    Πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από το Δημοτολόγιο.

    Τέσσαρες φωτογραφίες του ακινήτου, μία από κάθε πλευρά.

    Στατική μελέτη από πολιτικό  μηχανικό για την στατικότητα του υπό υποθήκευση ακινήτου.

    Αντίγραφο ποινικού μητρώου.

    Βεβαίωση της ενορίας στην οποία υπάγεται το υπό υποθήκευση ακίνητο.

    Υπογραφή του νομάρχου για την νομική κάλυψη της πράξεως.

    Κατόπιν αφού συγκεντρώσετε όλα τα ανωτέρω σε εύλογο χρονικό διάστημα θα πρέπει.

    Να ελεγχθούν από το τοπικό οικονομικό συμβούλιο της τράπεζας.

    Να τα ελέγξει η κεντρική οικονομική επιτροπή της τράπεζας.

    Να γίνει η εκτίμηση του υπό υποθήκευση ακινήτου.

    Να ελεγχθεί η κυριότητα του υπό υποθήκευση ακινήτου.

    Να ερωτηθεί η περιφερειακή υπηρεσία εκτιμήσεων.

    Να βεβαιώσει η κτηματολογική υπηρεσία.

    Να αποφανθεί η δασολογική υπηρεσία.

    Να ερωτηθεί η υγειονομική υπηρεσία.

    Να συμφωνήσει η νομαρχιακή πολεοδομική υπηρεσία.

    Να υποβληθούν κατόπιν στην νομισματική επιτροπή.

    Και   το   σπουδαιότερο,   θα   πρέπει   να   μας  υποβάλετε   μία   λεπτομερειακή   έκθεση   που   θα χρησιμοποιήσετε το δάνειο όταν σας το εγκρίνουμε.

    Κατόπιν όλης  αυτής  της  νομίμου διαδικασίας θα ανοίξει ο δρόμος  για την εκταμίευση του δανείου σας από την τράπεζά μας.

-         Κύριε διευθυντά θα μπορούσα να μάθω γιατί για ένα μικρό επαγγελματικό δάνειο πρέπει να γίνει όλη αυτή η φασαρία ;

-         Μα αγαπητέ μου είναι θέμα της νομισματικής πολιτικής της κυβέρνησης η οποία πάντοτε στέκεται αρωγός σε κάθε τίμιο επαγγελματία.

   Το αποτέλεσμα νομίζω το φαντάζεστε. Ο φίλος μου έφυγε τρέχοντας από την τράπεζα μη μπορώντας να πιστέψει αυτά τα εντελώς παράλογα που άκουσε. Όντως η νομισματική πολιτική της κυβέρνησης βοηθάει καθοριστικά τους πολίτες αλλά αυτοί είναι αχάριστοι και δεν το καταλαβαίνουν.

      Όλα τα ανωτέρω αντιπροσωπεύουν ένα απειροελάχιστο ποσοστό στον καθημερινό παραλογισμό των δημοσίων υπηρεσιών, ο ενδιαφερόμενος θα ετύγχανε μιας άλλης μεταχείρισης και ο χρόνος επίλυσης του προβλήματός του θα συντόμευε κατά πολύ, αν επικολλούσε κατά περίπτωση το ανάλογο Γρηγορόσημο ή επί το λαϊκότερον αν πριμοδοτούσε τους αρμόδιους δημόσιους λειτουργούς με το πολύ γνωστό σε όλους μας φακελάκι. Η μέθοδος αυτή είναι τόσο παλιά, όσο και το ελληνικό κράτος. Ίσως να είναι η συνέχεια από την εποχή της τουρκοκρατίας. Τότε το έλεγαν bahsis, ( μπαξίσι ). Σήμερα το λένε γρηγορόσημο ή φακελάκι.        

Οι  δημόσιες  υπηρεσίες  στην  υπηρεσία  του   έθνους.

   Φυσιολογικό είναι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες να είναι οι στυλοβάτες της κυβέρνησης και του κράτους. Χωρίς αυτές αλλά και με τον τρόπο τον οποίο λειτουργούν δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτε σωστό σ’ αυτή τη χώρα. Η νεότερη ιστορία μας το έχει αποδείξει πλειστάκις αυτό. Σε κάθε άμεμπτη δημόσια υπηρεσία θα πρέπει απαραιτήτως να λειτουργούν κάποιες επιτροπές με κάποιους υμετέρους συμβούλους και ένα υμέτερο επιτελείο αναλυτών, οι οποίοι μαζί με τους υμετέρους διευθυντές, υμετέρους γενικούς γραμματείς και τον υμέτερο υπουργό, να παίρνουν  ημέτερες εν σπουδή αποφάσεις για την προώθηση υμετέρων συμφερόντων. Συσκέψεις επί συσκέψεων διαδέχονται η μία την άλλη για να επιταχυνθεί, βελτιστοποιηθεί και υλοποιηθεί το εξαγγελθέν κυβερνητικό πρόγραμμα. Ο πάλαι ποτέ αείμνηστος πρωθυπουργός μας Χαρίλαος  Τρικούπης ( 1832- 1896 ), είχε διατυπώσει το εξής, < οι  έλληνες αν δεν σκέπτονται, συσκέπτονται >. Φαίνεται ότι από την δημιουργία του και έως σήμερα το νεοελληνικό κράτος ακολουθούσε την ίδια τακτική και γι’ αυτό έχει όλες αυτές τις καλές επιδόσεις. Η παρακάτω διήγησή μου δείχνει με γλαφυρό τρόπο πως αντιλαμβάνεται η δημόσια διοίκηση την αποτελεσματικότητα που θα πρέπει να έχουν οι υπηρεσίες της. Η ιστορία περιγράφει την ευγενή άμιλλα που θα πρέπει να  επιδεικνύει κάθε ομάδα σε ένα αθλητικό γεγονός συνεπικουρούμενη από την πολιτεία και κατ’ επέκταση από τους λειτουργούς των δημοσίων υπηρεσιών.  

   Ο αθλητισμός ανέκαθεν συντελούσε στην σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των κρατών και της φιλίας και συνεργασίας των λαών. Έτσι λοιπόν μια ωραία πρωία η Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία συγκροτώντας μία ομάδα κωπηλασίας των αρίστων που διέθετε, πρότεινε στην αντίστοιχη Ιαπωνική Κωπηλατική Ομοσπονδία να συγκροτήσει και αυτή μια ομάδα και κάθε χρόνο να γίνεται ένας αγώνας κωπηλασίας μεταξύ των δύο ομάδων. Η κάθε ομάδα θα έπρεπε να έχει οκτώ μέλη.

   Η ικανοποίηση και των δύο πλευρών ήταν απεριόριστη που θα πραγματοποιούνταν αυτός ο αγώνας. Και οι δύο ομάδες έκαναν καθημερινά εξαντλητικές προπονήσεις για να κατακτήσουν την πολυπόθητη νίκη. Για την καλύτερη μάλιστα προετοιμασία η Ελληνική ομάδα προσέλαβε άλλους δύο προπονητές και έναν ειδικό σύμβουλο. Την ημέρα του αγώνα και οι δύο ομάδες ήταν σε παρόμοια φυσική κατάσταση. Με την εκκίνηση του αγώνα οι δύο ομάδες έκαναν επίδειξη της τεχνικής τους. Στην πορεία του αγώνα οι Ιάπωνες άρχισαν να κερδίζουν έδαφος και τελικώς κατάφεραν να κερδίσουν τον αγώνα με διαφορά δύο χιλιομέτρων. Μετά απ’ αυτό το ηθικό της Ελληνικής ομάδας καταρρακώθηκε.   Η διοίκηση της Ελληνικής ομάδας όμως ήταν αποφασισμένη να νικήσει οπωσδήποτε τον επόμενο χρόνο. Έτσι χωρίς χρονοτριβή με την έγκριση της Ομοσπονδίας ανέθεσε την στενή παρακολούθηση της ομάδας σε ένα ακριβοπληρωμένο επιτελείο αναλυτών προκειμένου να διερευνηθούν τα αίτια της ήττας και να βρεθεί η βέλτιστη λύση για τον αγώνα της επομένης χρονιάς. Όλοι οι αναλυτές έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, δουλεύανε πολλές φορές και υπερωριακά  και μετά από παρέλευση ικανού χρονικού διαστήματος κάποιων μηνών, καταλήξανε σε μια μακροσκελή και λεπτομερειακά διατυπωμένη μελέτη η οποία κατέληγε στο συμπέρασμα. Η Ιαπωνική ομάδα είχε επτά κωπηλάτες και μόνο έναν αρχηγό, ενώ η Ελληνική ομάδα διέθετε επτά αρχηγούς και μόνον έναν κωπηλάτη.

   Εν όψει του σοβαρού αυτού διλήμματος, η διοίκηση της Ελληνικής ομάδας έδειξε απρόσμενη σοφία. Για να κάνει αναδιάρθρωση της Ελληνικής ομάδας, έκανε απευθείας ανάθεση σε Εταιρεία Συμβούλων. Έτσι οι δεκάδες πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι σύμβουλοι στρώθηκαν στη δουλειά. Μετά από αρκετούς μήνες σκληρής δουλειάς, οι σύμβουλοι κατάληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν υπερβολικά πολλοί αρχηγοί στην Ελληνική ομάδα. Βάσει της εν λόγω ανάλυσης, προτάθηκε μια λύση στο πρόβλημα : Άμεση αλλαγή στην δομή της ομάδας. Τοιουτοτρόπως αποφασίσθηκε ότι θα υπάρχουν μόνον τέσσαρες αρχηγοί στην ομάδα και ένας κωπηλάτης, οι οποίοι θα καθοδηγούνται από δύο Διευθυντές και έναν Διευθύνοντα Σύμβουλο. Οι σύμβουλοι πρότειναν επίσης, να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας του κωπηλάτη προκειμένου να αυξηθεί η απόδοσή του.

   Δυστυχώς όμως και στον αγώνα της επόμενης χρονιάς τα πράγματα δεν εξελίχθησαν καλά για την Ελληνική ομάδα, διότι οι Ιάπωνες κέρδισαν τώρα με διαφορά τεσσάρων χιλιομέτρων. Έτσι μετά από αυτή την δυσμενή εξέλιξη η Ελληνική ομάδα αμέσως απέλυσε τον κωπηλάτη λόγω κακής απόδοσης. Στα μέλη της διοίκησης όμως αποδόθηκε ένα παχυλό bonus για την προσπάθεια που επέδειξαν για την γρήγορη λύση του προβλήματος και την υποστήριξη της ομάδας κατά την προετοιμασία.

   Η Εταιρεία Συμβούλων εκπόνησε και δεύτερη μελέτη η οποία απέδειξε ότι η στρατηγική που ακολουθήθηκε ήταν η ορθή. Η μη ικανοποιητική απόδοση της ομάδας ήταν αποτέλεσμα ελλείψεων στη βασική υποδομή της. Έτσι η Ελληνική ομάδα ανέθεσε χωρίς άλλη καθυστέρηση τον επανασχεδιασμό του σκάφους, αλλά με την ίδια σύνθεση του πληρώματος, σε ναυπηγική εταιρεία που διέθετε το κατάλληλο εξειδικευμένο και ακριβοπληρωμένο προσωπικό ώστε να βελτιωθεί η υδρολίσθησή του.

   Ποιο ήταν το αποτέλεσμα και του τρίτου ετήσιου αγώνα κωπηλασίας μεταξύ των ομάδων Ελλάδος και Ιαπωνίας είναι εύκολα  προβλέψιμο. Το περίεργο είναι πως η ελληνική πλευρά ακόμα διερευνά με συνεχείς συσκέψεις διαφόρων επιτροπών τα αίτια για την τρίτη συνεχόμενη ήττα της κωπηλατικής ομάδας. Ας σημειωθεί πως δίδεται πολύ ικανοποιητική αμοιβή σε όποιον μπορεί να δώσει λύση.

   Με αυτόν τον πρωτοφανή και άξιον απορίας τρόπο λειτουργεί εδώ και δεκάδες χρόνια το Ελληνικό Κράτος σε όλα του τα επίπεδα σκορπώντας με μεγάλη γενναιοδωρία δανεικά χρήματα σε υμετέρους, τα οποία εκ των υστέρων καλείτε να τα πληρώσει ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του.  

Οι  δημόσιοι  υπάλληλοι.

   Σε κάθε εποχή η κοινωνία των ανθρώπων είχε τα δικά της χαρακτηριστικά τα οποία παραμετρικά έδειχναν το ύφος και το ήθος που είχε διαμορφωθεί μεταξύ των πολιτών. Κατά την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπήρχε η κάστα των Πραιτοριανών οι οποίοι ως σωματοφύλακες του αυτοκράτορα, είχαν αποκτήσει υπερβολικά μεγάλη δύναμη τέτοια που να μπορούν να ανακηρύσσουν ή και να δολοφονούν αυτοκράτορες. Κατά την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχαν δημιουργηθεί τα επίλεκτα σώματα των Γενιτσάρων που ήταν η προσωπική φρουρά του Σουλτάνου. Με τον καιρό οι Γενίτσαροι εξελίχθηκαν σε παραστρατιωτικό κέντρο εξουσίας και ενεργούσαν με διάφορες μηχανορραφίες υπέρ αλλά κάποτε και κατά των ίδιων των Σουλτάνων. Σήμερα το αντιφατικό Ελληνικό Κράτος, έχει δημιουργήσει το εκλεκτό σώμα των Δημοσίων Υπαλλήλων. Η κρατικοδίαιτη αυτή κάστα που την γαλούχησε, καλοσυντήρησε και γιγάντεψε το εν Ελλάδι πολιτικό σύστημα, αποτελεί ένα κακόηθες οίδημα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα στηρίζεται επάνω σ’ αυτό το οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι τοποτηρητές του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, αλλά και το πολιτικό σύστημα έχει τους μισθοφόρους του που είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Μεταξύ των δύο αυτών καστών, υπάρχουν αλληλένδετες σχέσεις αλληλεξάρτησης. Η παρά φύσιν αυτή συγγενική σχέση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των, διαιωνίζεται με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αγαστής συνεργασίας, διότι μόνον έτσι αυτές οι δύο κάστες θα μπορούν να επιβιώνουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Τοιουτοτρόπως το ιδιοτελές πολιτικό σύστημα, ενεργώντας ως σύγχρονος αποικιστής με εντολοδόχους τους δημοσίους υπαλλήλους, απομυζά τουλάχιστον από την εικονική μεταπολίτευση το 1974, με ελεεινό τρόπο, τον μόχθο του ελληνικού λαού.

Όλοι οι έλληνες είμαστε συνυπεύθυνοι γι’ αυτή τη λαίλαπα που ξέσπασε στην Ελλάδα.

Είναι γεγονός πως όλοι οι νέοι δημόσιοι υπάλληλοι ταλαιπωρούνται αφάνταστα μέχρι να δρασκελίσουν την χρυσή πύλη του δημοσίου. Πρέπει να καταθέσουν τα διαπιστευτήριά τους, την νομιμοφροσύνη τους και να δώσουν όρκους υποταγής και αφοσίωσης στους πάτρωνές τους πολιτικούς και διατιμητές του πελατειακού δημόσιου συστήματος. Κατόπιν εισερχόμενοι εις την γην της επαγγελίας του δημοσίου, αυτοστιγμεί βρίσκονται σε μία νιρβάνα προσχωρώντας στην άποψη του καθαγιασμού των μέσων που χρησιμοποίησαν για την επίτευξη του σκοπού των. Θεωρούν εαυτόν εφάμιλλο του Μωάμεθ του Πορθητή ( 1432 – 1481 ). Έτσι σε σύντομο χρονικό διάστημα και βάσει του όλου κλήματος που επικρατεί εντός των δημοσίων υπηρεσιών, παγιώνεται σ΄ αυτούς η εξής καινοφανής αντίληψη. « Στο δημόσιο μπαίνεις για να αράξεις και να απολαύσεις αδιατάραχτος τη μονιμότητα που σου παρέχεται υπό την  απόλυτη προστασία του πολιτικού προσώπου που σε βόλεψε, αδιαφορώντας για κάθε έλεγχο ή αξιολόγηση που θα σε αφορούσε ». Για την μικροαστική ελληνική κοινωνία είσαι το πρότυπο του “πετυχημένου νέου” που τα κατάφερε να μπει στο δημόσιο, να παίρνει ξεκούραστα πολύ μεγαλύτερο μισθό από τους άλλους εργαζόμενους και στη δουλειά του να θεωρείται επισκέπτης και όχι υπάλληλος. Τι ωραιότερο θα ήθελε κάποιος στην ζωή του ; 

   Ο δημοσιοϋπαλληλικός πληθυσμός φρόντισε για τα του οίκου του με μεγίστη και αξιοζήλευτη επιμέλεια. Οι προαγωγές να γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε ο προαγόμενος να αλλάζει περιβάλλον αποφεύγοντας την πλήξη της καθημερινότητας. Να δημιουργούνται αλληλεπικαλυπτόμενες υπηρεσίες και επιβραδυντικές γραφειοκρατικές διαδικασίες έτσι ώστε ποτέ να μην είναι αρκετός ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων και πάντα να χρειάζονται νέες ρουσφετολογικές προσλήψεις. Οι εργασιακές τους συνθήκες διαρκώς να βελτιώνονται, ισχυριζόμενοι ότι έτσι θα αυξηθεί η απόδοσή τους, με διαρκή μείωση των ωρών εργασίας τους, με διεκδικήσεις για τα πλέον ευφάνταστα επιδόματα και με διαρκώς ανανεωμένο γραφειακό εξοπλισμό ώστε να αναπαύονται καλύτερα. Όσο για την κατοχύρωση των κεκτημένων τους και την απομάκρυνση κάθε επαπειλούμενης μεταρρύθμισης, οι δημόσιοι υπάλληλοι το μερίμνησαν εγκαίρως. Έχουν οχυρωθεί πίσω από ανυπέρβλητα στεγανά εμπόδια και τις τυχών διαφορές τους φροντίζουν να τις επιλύσουν μεταξύ των, εντός σκοτεινών θαλάμων σε ομιχλώδες περιβάλλον, χωρίς να είναι υπόλογοι σε κανέναν. Η εφευρετικότητά τους είναι πρωτοφανής. Έχουν δημιουργήσει τον περιβόητο Υπαλληλικό Κώδικα που λειτουργεί ως επικάλυμμα σε κάθε παρασπονδία τους, επινόησαν  τα περίφημα Υπηρεσιακά Συμβούλια, ειδικά, πειθαρχικά, πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και όποια άλλα έκριναν απαραίτητα ώστε όλα ανεξαιρέτως να λειτουργούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ εξαγνίζοντας τον κάθε δημόσιο υπάλληλο που υπέπεσε ενσυνείδητα σε παράνομη πράξη. Σε περιπτώσεις δε που κάποια υπόθεση διαρρεύσει εκτός των τειχών του δημοσιοϋπαλληλικού φρουρίου, τότε την λύσει θα δώσει η Ένορκη Διοικητική Εξέταση με την  οποία παντί τρόπω θα κουκουλωθεί το θέμα και θα παραπεμφθεί εις τις καλένδες. Όλα λοιπόν στο ελληνικό δημόσιο παρουσιάζονται ως καλώς καμωμένα και αγγελικώς πλασμένα.
                                   

    Σαν επιμύθιο, στην ζοφερή αυτή κατάσταση που έχει περιέλθει το ελληνικό κράτος, το πρόβλημα δεν λύνεται με ημίμετρα, αλλά με ριζικές τομές που θα αποκόψουν κάθε τι που ανήκε στο βορβορώδες παρελθόν. Στο χέρι μας είναι όλων των ακομμάτιστων και αβόλευτων ελλήνων. 
             

www.isigoros.blogspot.com   ΙΣΗΓΟΡΟΣ  ΙΣΟΝΟΜΟΣ      ΙΟΥΛΙΟΣ  2013